तदा च—
शेषः स्वे मूर्ध्नि घूर्णां समुदितिर् अपि दिग्दन्तिनां दन्तभेदं
छेदं ब्रह्मा स्वधाम्नस् त्रिजगद् अमनुत ध्वस्तम् उच्चैः समस्तम् ।
नाश्चर्यं तद् यद् एतत् कुलिशकठिनताकूटजित्कोट्यखण्ड
ब्रह्माण्डध्वंसचण्डं हरधनुर् अमुना खण्डखण्डं व्यधायि ॥29॥
tadā ca—
śeṣaḥ sve mūrdhni ghūrṇāṁ samuditir api dig-dantināṁ danta-bhedaṁ
chedaṁ brahmā sva-dhāmnas tri-jagad amanuta dhvastam uccaiḥ samastam |
nāścaryaṁ tad yad etat kuliśa-kaṭhinatā-kūṭajit-koṭy-akhaṇḍa-
brahmāṇḍa-dhvaṁsa-caṇḍaṁ hara-dhanur amunā khaṇḍa-khaṇḍaṁ vyadhāyi ||29||
И тогда Шеше почудилось, что качаются его головы, слонам сторон света — что колются их бивни, Брахме — что рушится его обитель, а трём мирам — что всё совсем погибло. Не диво: ведь этот лук Хары, твёрже молнии, выше гор, чьи концы грозили гибелью целой вселенной, Он разбил на куски.
4fcd614bcc58 · опубликовано 25 сент. 2026 г., 02:16:51 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами