अथ सर्वे सहराश्रुवर्षं ऊचुः—सम्यग् इदं रम्यम् उक्तम्, किन्तु व्रजरक्षणाय के रक्षणीयास् ते लक्षणीयाः । यतः,
येषां धाम धनात्मजात्मवलितं सर्वं परं यत्कृते
तेषां तद्विरहे चिरेऽपि झटिति प्राप्ताव् असम्भाविनाम् ।
गोपानां कुरुभूमियात्रिकगतिव्याजेन तल्लम्भन
प्रत्यासत्तियुजां भवेत् कतमया युक्त्या ततो वारणम् ॥1॥
atha sarve saharāśru-varṣaṁ ūcuḥ—samyag idaṁ ramyam uktam, kintu vraja-rakṣaṇāya ke rakṣaṇīyās te lakṣaṇīyāḥ | yataḥ,
yeṣāṁ dhāma dhanātmajātma-valitaṁ sarvaṁ paraṁ yat-kṛte
teṣāṁ tad-virahe cire’pi jhaṭiti prāptāv asambhāvinām |
gopānāṁ kuru-bhūmi-yātrika-gati-vyājena tal-lambhana-
pratyāsatti-yujāṁ bhavet katamayā yuktyā tato vāraṇam ||1||
Тогда все со слезами сказали: „Сказано верно и прекрасно; но надо назначить, кого оставить стеречь Враджу. Ведь у пастухов дом, богатство, дети и они сами — всё лишь ради Него; в долгой разлуке они не надеялись скоро Его обрести, а теперь, под видом паломничества в землю Куру, близки к этому, — каким же доводом их удержать?“
11ded08933c3 · опубликовано 25 сент. 2026 г., 04:31:56 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами