ततश् च तस्य तासाम् अपि दुष्पारे बाष्पे बाष्पेण समं समन्ताद् बहिर् लब्धनिष्पाते श्रीकृष्णस् तस्या मुखम् आर्जवेण मार्जयन् कथम् अपि ताम्बूलं संवलयति स्म । यथा—
वियोगार्तिं तीर्त्वा प्रियहृदि गतापि स्मृतिवशाद्
उदस्रासीद् एषेत्य् अनुनयगिरा शश्वद् अमुना ।
वितीर्णं ताम्बूलं मुखम् अनु चिरस्यापि सुमुखी
न गीर्णं न त्यक्तं व्यतनुत न दष्टं तिलम् अपि ॥51॥
tataś ca tasya tāsām api duṣpāre bāṣpe bāṣpeṇa samaṁ samantād bahir labdha-niṣpāte śrī-kṛṣṇas tasyā mukham ārjaveṇa mārjayan katham api tāmbūlaṁ saṁvalayati sma | yathā—
viyogārtiṁ tīrtvā priya-hṛdi gatāpi smṛti-vaśād
udasrāsīd eṣety anunaya-girā śaśvad amunā |
vitīrṇaṁ tāmbūlaṁ mukham anu cirasyāpi sumukhī
na gīrṇaṁ na tyaktaṁ vyatanuta na daṣṭaṁ tilam api ||51||
„Затем, когда и её, и их неудержимые слёзы вместе с Его слезами пролились наружу, Шри Кришна ласково обтёр ей лицо и кое-как дал ей бетель. Вот так: она, хоть и преодолела муку разлуки и была в сердце милого, от памяти всё плакала; и бетель, что Он без конца с уговорами подавал ей, прекрасноликая долго держала во рту — не проглотила, не выплюнула и не надкусила даже на зёрнышко“.
3447fd5f3225 · published Sep 25, 2026, 6:23:49 AM UTC
Available inRUPage between verses with