वीक्ष्य प्राग्वद् अशेषसत्परिकरैः स्वैर् उच्चकैर् आचिते
रासे कृष्णम् अमूर् विदूरभवनाल् लब्धं चिराद् भाग्यतः ।
स्तम्भस्वेदविवर्णतास्वरभिदा रोमाञ्चबाष्पाश्रुभिः
पूर्णैर् ज्ञानलयेऽपि कान्तिम् अदधुर् ज्ञानेऽपि या दुर्लभा ॥73॥
vīkṣya prāgvad aśeṣa-sat-parikaraiḥ svair uccakair ācite
rāse kṛṣṇam amūr vidūra-bhavanāl labdhaṁ cirād bhāgyataḥ |
stambha-sveda-vivarṇatā-svara-bhidā romāñca-bāṣpāśrubhiḥ
pūrṇair jñāna-laye’pi kāntim adadhur jñāne’pi yā durlabhā ||73||
„Увидев на расе, как прежде, Кришну в густом кругу всех своих добрых спутников — Кришну, наконец по удаче обретённого из далёкой обители, — они, полные оцепенения, пота, бледности, срыва голоса, мурашек и слёз, даже в беспамятстве сияли красой, какая редка и в полном сознании“.
65d9ec031d96 · published Sep 25, 2026, 6:23:49 AM UTC
Available inRUPage between verses with