श्यामेनानृजुना किम् आलि मम किं धत्से सदा तादृशंचन्द्रावल्यतिफुल्लितेन मम किं तादृग् दधासि श्रुतौ ।विष्वक्चञ्चलचञ्चलेन मम किं तादृग् विना ध्यायसेराधेत्य् आलिगिरा चकास्त्य् अतिरुषा नीलाम्बुजैस् तां घ्नती ॥9.35॥
śyāmenānṛjunā kim āli mama kiṁ dhatse sadā tādṛśaṁcandrāvaly-atiphullitena mama kiṁ tādṛg dadhāsi śrutau |viṣvak-cañcala-cañcalena mama kiṁ tādṛg vinā dhyāyaserādhety āli-girā cakāsty atiruṣā nīlāmbujais tāṁ ghnatī ||9.35||
«Подруга, что мне в этом лукавом Шьяме? Зачем ты всегда держишь его передо мной? Зачем вносишь мне в уши речи о нём, расцветшем от Чандравали? Зачем мне этот непостоянный во все стороны — думай о нём без меня!» — так сияет Радха, говоря это подруге и в сильном гневе ударяя её синими лотосами.
2e9b5d447ecb · published Sep 30, 2026, 12:34:08 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Размер — śārdūla-vikrīḍita. «Синие лотосы» тёмного цвета — невольное напоминание о Шьяме: гнев Радхи (māna) выдаёт её любовь.