Ананда-вриндавана-чампу
Расцвет первой любви8.51Кави Карнапура
606 / 1088
Linux
Листать
Ананда-вриндавана-чампу · 8.51
॥
Деванагари

अनन्तरमाचान्तः पूर्वपूर्वदिनवदनुगवीनो जिगमिषुः “जननि! जननिरपेक्षतया रक्षितव्योऽयं शुकः” इति सप्रणयं स प्रणिजगाद । ततश्च गतवति सति धेनुपालनाय विपिनमध्यं लीलाकिशोरे श्रीकृष्णे धात्रीदुहित्रा राधाशुकं राधागृहे प्रेषयामास श्रीकृष्णजननी । तामथ करकमलकलितशुकां श्रीकृष्णजननीधात्रेयीमालोक्य श्यामलया सखीभ्यां च सह सहसोत्थाय “एह्य हि” इति सबहुमानमाहूय निजासनार्धमध्यारोप्य “भवति! कुशलं तत्रभवत्याः श्रीव्रजेश्वर्याः” इति सप्रणयभक्तिश्रद्धं निगदति स्म वृषभानुकिशोरी । साह—“कल्याणिनः खलु ते चरणाः, किन्तु तवामुना शुकेनाशुकेनानन्दितः कुमारः कुमारयति स्म, चिरं रुचिरं रुतं चाश्रुत्य श्रुत्यपरिमेयपरितोषमासादितवान्, दितवान् चक्षुष्मतां तापत्रयं च । अथ तस्मिन् धेनुचारणाय वनं गतवति तव तिलमात्रदुःखासहनयानया समर्यादया दयावत्या त्वयि त्वयि कुशले! कुशलेशमात्रमपि विलम्बमकुर्वाणया प्रेषितोऽयं खगोत्तमो व्रजेश्वर्या” ॥51॥

Транслитерация (IAST)

anantaramācāntaḥ pūrvapūrvadinavadanugavīno jigamiṣuḥ “janani! jananirapekṣatayā rakṣitavyo'yaṁ śukaḥ” iti sapraṇayaṁ sa praṇijagāda | tataśca gatavati sati dhenupālanāya vipinamadhyaṁ līlākiśore śrīkṛṣṇe dhātrīduhitrā rādhāśukaṁ rādhāgṛhe preṣayāmāsa śrīkṛṣṇajananī | tāmatha karakamalakalitaśukāṁ śrīkṛṣṇajananīdhātreyīmālokya śyāmalayā sakhībhyāṁ ca saha sahasotthāya “ehya hi” iti sabahumānamāhūya nijāsanārdhamadhyāropya “bhavati! kuśalaṁ tatrabhavatyāḥ śrīvrajeśvaryāḥ” iti sapraṇayabhaktiśraddhaṁ nigadati sma vṛṣabhānukiśorī | sāha—“kalyāṇinaḥ khalu te caraṇāḥ, kintu tavāmunā śukenāśukenānanditaḥ kumāraḥ kumārayati sma, ciraṁ ruciraṁ rutaṁ cāśrutya śrutyaparimeyaparitoṣamāsāditavān, ditavān cakṣuṣmatāṁ tāpatrayaṁ ca | atha tasmin dhenucāraṇāya vanaṁ gatavati tava tilamātraduḥkhāsahanayānayā samaryādayā dayāvatyā tvayi tvayi kuśale! kuśaleśamātramapi vilambamakurvāṇayā preṣito'yaṁ khagottamo vrajeśvaryā” ||51||

Литературный перевод

Потом, прополоскав рот, как в прежние дни, собираясь за коровами, он с любовью сказал: «Мама, береги этого попугая, не отдавай никому». Но когда юный игрун Шри Кришна ушёл в лес пасти коров, мать Шри Кришны послала попугая Радхи в дом Радхи с дочерью кормилицы. Увидев молочную сестру Шри Кришны с попугаем на руке-лотосе, девушка Вришабхану вместе со Шьямой и двумя подругами тотчас встала, с великим почтением позвала: «Иди, иди!» — усадила её на половину своего сиденья и с любовью, преданностью и доверием спросила: «Милая, здорова ли почтенная Шри Враджешвари?» Та сказала: «У твоих стоп всё благополучно. Но этот твой попугай — вовсе не простой попугай — обрадовал царевича: долго слушая его прелестный голос, тот обрёл неизмеримую радость и погасил тройное страдание зрячих. А когда он ушёл пасти коров в лес, владычица Враджа — не вынося даже крупицы твоей печали, милосердная и полная приличий, — не медля ни мига, прислала тебе эту лучшую из птиц».

Версия

5de4eb93a5cd · опубликовано 28 сент. 2026 г., 23:05:28 UTC

Доступно наRU

Листайте стихи клавишами