Гопала-чампу
Конец разлуки: Кришна снова обретён1.25 ¶4Джива Госвами
1986 / 5248
Linux
Листать
Гопала-чампу · 1.25 ¶4
॥
Деванагари

तद् एवं तासां तस्य च परस्परं परममदनमदप्रदवदननयननिलयलीलया चन्द्रचकोरशीलता लतावद् उत्फुल्लतां गता ।
तथा च क्षणकतिपये लब्धक्षणप्रचये ताः सादरम् आदाय, जलजातजातसमीरणसमीरसरणितरणिजातरलतरतरङ्गरङ्गनिभनीरसनीडतीरसरसैकसैकतपुलिनान्तरं निर्व्रीडं क्रीडन्न् एव वृन्दावनदेवः सेवयामास ।
तद् एव खलु प्रशस्तभङ्गसङ्घलक्षेण हस्तलक्षेण परमधन्यया स्वयम् एव रविदेवकन्यया कञ्जकिञ्जल्कपिञ्जलतामञ्जुलगन्धगन्धवाहपरिरब्धकोमलसिताभ्रशुभ्रबालुकाभिर् अतिनिश्चितचित्तयाचितम्, तत्र च शारदसुधाकरकरनिकरसुधालिप्ततया दूरतोऽपि तमस्तोमशमनं, जलस्थलकुसुमसमुदयामोदामोदमदितमुखरमधुकरमधुरीकृतम् उरीकृतवान् ।

Транслитерация (IAST)

tad evaṁ tāsāṁ tasya ca parasparaṁ parama-madana-mada-prada-vadana-nayana-nilaya-līlayā candra-cakora-śīlatā latāvad utphullatāṁ gatā |
tathā ca kṣaṇa-katipaye labdha-kṣaṇa-pracaye tāḥ sādaram ādāya, jala-jāta-jāta-samīraṇa-samīra-saraṇi-taraṇijā-taralatara-taraṅga-raṅga-nibha-nīra-sanīḍa-tīra-sarasaika-saikata-pulināntaraṁ nirvrīḍaṁ krīḍann eva vṛndāvana-devaḥ sevayāmāsa |
tad eva khalu praśasta-bhaṅga-saṅgha-lakṣeṇa hasta-lakṣeṇa parama-dhanyayā svayam eva ravi-deva-kanyayā kañja-kiñjalka-piñja-latā-mañjula-gandha-gandhavāha-parirabdha-komala-sitābhra-śubhra-bālukābhir atiniścita-citta-yācitam, tatra ca śārada-sudhākara-kara-nikara-sudhā-liptatayā dūrato’pi tamastoma-śamanaṁ, jala-sthala-kusuma-samudayāmodā-moda-madita-mukhara-madhukara-madhurī-kṛtam urīkṛtavān |

размер не определён

Литературный перевод

Так у них и у Него игра, живущая в лицах и глазах, дарящих хмель высшей страсти, — природа луны и чакоры — расцвела, как лиана. И спустя несколько мгновений, улучив время, Бог Вриндаваны бережно взял их с собой и, беззастенчиво играя, пришёл на единственную в своём роде песчаную отмель Дочери Солнца, чей берег был гнездом для вод, подобных сцене трепетнейших волн под ветром от лотосов. Эту отмель сама благословенная Дочь бога Солнца руками — сотнями тысяч прекрасных волн — с твёрдым сердцем вымолила для Него: с белым, как облако, мягким песком, обнятым ветром, несущим прелестный запах тычинок лотоса; облитую нектаром лучей осенней луны и потому издали прогоняющую тьму; сладкую от гудения пчёл, опьянённых ароматом цветов воды и суши. Её Он и избрал.

Версия

be3b2d2b7045 · опубликовано 24 сент. 2026 г., 22:17:43 UTC

Доступно наRU

Листайте стихи клавишами