जाग्रद् व्यग्रतया सदा व्रजकृते यः प्रापयन्न् उद्धवं
युष्मान् स्वस्थनिभांश् चकार भवतां सङ्गाय चान्यं कृतिम् ।
सोऽयं सम्प्रति गोष्ठदेव भवतः क्रोडे विराजत् तनुः
सर्वं मातृमुखं जनं प्रमदयन्न् अस्मान् मुदा सिञ्चति ॥59॥
jāgrad vyagratayā sadā vraja-kṛte yaḥ prāpayann uddhavaṁ
yuṣmān svastha-nibhāṁś cakāra bhavatāṁ saṅgāya cānyaṁ kṛtim |
so’yaṁ samprati goṣṭha-deva bhavataḥ kroḍe virājat tanuḥ
sarvaṁ mātṛ-mukhaṁ janaṁ pramadayann asmān mudā siñcati ||59||
«Тот, кто, всегда неусыпно тревожась о Врадже, послал Уддхаву и сделал вас будто спокойными, а ради встречи с вами совершил и другое, — теперь, о бог селения, сияет у тебя на коленях, радует всех во главе с матерью и окропляет нас радостью».
0bcb279ea0f9 · опубликовано 25 сент. 2026 г., 03:16:48 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами