सर्वे सहासं ऊचुः—ततस् ततः ?
दूताव् ऊचतुः—तद् एवम् आकर्ण्य निर्वर्ण्य च मागधस् तेषां देहं सन्देहम् अनैषीत् । एषु क्षात्रगात्रमात्रता तदुचितगम्भीरवीरस्वरपात्रता च दृश्यते । विप्रतिपत्ताव् अस्यां न केवलं तत्तत्ताम् अवलम्बामहे, किन्तु कलितावलोकलोकताम् अपीति ।
अथ विचारान्तरम् अप्य् अन्तश्चरम् आचचार—
sarve sa-hāsaṁ ūcuḥ—tatas tataḥ ?
dūtāv ūcatuḥ—tad evam ākarṇya nirvarṇya ca māgadhas teṣāṁ dehaṁ sandeham anaiṣīt | eṣu kṣātra-gātra-mātratā tad-ucita-gambhīra-vīra-svara-pātratā ca dṛśyate | vipratipattāv asyāṁ na kevalaṁ tat-tat-tām avalambāmahe, kintu kalitāvaloka-lokatām apīti |
atha vicārāntaram apy antaś-caram ācacāra—
размер не определён
Все со смехом сказали: „А дальше, дальше?“ Вестники сказали: „Выслушав это и разглядев их, магадха усомнился в их облике: «У них тела кшатриев и глубокие голоса, подобающие героям. В этом противоречии мы полагаемся не только на эти признаки, но и на то, как на них смотрят люди»“. И в уме у него мелькнула и другая мысль:
047467c13400 · опубликовано 25 сент. 2026 г., 04:51:15 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами