मधुमङ्गलः : पेक्ख, एसो किरणकंदलीहिं किं पि बेलक्खण्णं धारेइ मणिंदो ।
कृष्णः: सखे ! घनचैतन्यविवर्तोऽयम्, न प्राकृतरत्नसाधारणीं धुरम् उद्वोढुम् अर्हति । (इति स्यमन्तकं वक्षस्तटे निधाय, सबाष्पम्)
madhumaṅgalaḥ : pekkha, eso kiraṇa-kaṁdalīhiṁ kiṁ pi belakkhaṇṇaṁ dhārei maṇiṁdo |
kṛṣṇaḥ: sakhe ! ghana-caitanya-vivarto’yam, na prākṛta-ratna-sādhāraṇīṁ dhuram udvoḍhum arhati | (iti syamantakaṁ vakṣas-taṭe nidhāya, sa-bāṣpam)
размер не определён
Мадхумангала: Смотри, этот царь самоцветов какой-то особенный в своих ростках-лучах. Кришна: Друг! Это преображённое густое сознание — он не может нести ту же ношу, что обычные камни. (Положив Сьямантаку себе на грудь, со слезами.)
e8a2fc1aa363 · опубликовано 24 сент. 2026 г., 07:05:56 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами