मधुमङ्गलः : सच्चं गरुओ क्खु एसो सम्भावो, ता को एत्थ पडिआरो त्ति ण क्खु ओधारेमि ।
कृष्णः: सखे ! प्रियाविहारसमभिहारसाक्षिनिकुञ्जवृन्दस्य वृन्दावनस्य विलोकनम् अन्तरेण नात्र परः प्रतीकारस् तद् एष मणीन्द्रस् त्वया सत्राजिताय समर्प्यताम् । मयाप्य् अवरोधाय गन्तव्यम् इति । (इति निष्क्रान्तौ)
(इति निष्क्रान्ताः सर्वे)
madhumaṅgalaḥ : saccaṁ garuo kkhu eso sambhāvo, tā ko ettha paḍiāro tti ṇa kkhu odhāremi |
kṛṣṇaḥ: sakhe ! priyā-vihāra-samabhihāra-sākṣi-nikuñja-vṛndasya vṛndāvanasya vilokanam antareṇa nātra paraḥ pratīkāras tad eṣa maṇīndras tvayā satrājitāya samarpyatām | mayāpy avarodhāya gantavyam iti | (iti niṣkrāntau)
(iti niṣkrāntāḥ sarve)
размер не определён
Мадхумангала: Правда, дело тяжкое — и как тут помочь, ума не приложу. Кришна: Друг! Нет здесь другого средства, кроме как увидеть Вриндаван, чьи беседки видели мои бесчисленные игры с милой. Так что отнеси этот самоцвет Сатраджиту. А мне надо идти во внутренние покои. (Оба уходят.) (Все уходят.)
55137990a013 · опубликовано 24 сент. 2026 г., 07:05:56 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами