अथ स पुनराह ताः पुनराहताः व्रीडभारेण कुर्वन्—“अयि नालीकमुख्यो नाउलीकमुख्योक्तिरहम्, कदाचन वचनवतामयमयथार्थ एव व्यवहारो हारोपेण यदयाथातथ्या तथ्यायते भणितिः, मम तु वचनामृतमृतमेवेति सुप्रसिद्धमेवैतत्, परिहासेनापि हितं नापिहितं करोमि सत्यम्, विशेषतस्तु व्रतवतीभिर्भवतीभिर्भवति न भव्यः परिहासः, सहसा सह साधुवादेन यदुक्तमिहागत्य नीयन्तां वराण्यम्बराण्यञ्जसेति तन्न कदापि मिथ्या भवितुमर्हति” ॥57॥
atha sa punarāha tāḥ punarāhatāḥ vrīḍabhāreṇa kurvan—“ayi nālīkamukhyo nāulīkamukhyoktiraham, kadācana vacanavatāmayamayathārtha eva vyavahāro hāropeṇa yadayāthātathyā tathyāyate bhaṇitiḥ, mama tu vacanāmṛtamṛtameveti suprasiddhamevaitat, parihāsenāpi hitaṁ nāpihitaṁ karomi satyam, viśeṣatastu vratavatībhirbhavatībhirbhavati na bhavyaḥ parihāsaḥ, sahasā saha sādhuvādena yaduktamihāgatya nīyantāṁ varāṇyambarāṇyañjaseti tanna kadāpi mithyā bhavitumarhati” ||57||
Тогда он, снова поражая их тяжестью стыда, сказал: «Ах, лотосоликие, я не из тех, чьи речи лживы: у болтунов бывает, что слово не совпадает с делом, — а мои слова, всем известно, — нектар истины. Я и в шутку говорю правду открыто; а особенно с вами, давшими обет, шутить не подобает. Что я сказал с добрым словом — „подойдите сюда и заберите свои лучшие одежды“, — то никогда не станет ложью».
e095005b98d7 · published Sep 29, 2026, 1:03:28 AM UTC
Available inRUPage between verses with
По ШБ 10.22.11–12.