बन्धुरथ तासां पुनरपि निजगाद निजगादप्रतिपालनतस्तुतोष च तोषचपलः—“हन्त भोः पुरतो मान्यस्य मान्यस्य समुपवेशोऽभिशोभितामुपैति, भवत्यो यद्यपि न सामान्या मा न्यायस्तदपि मदग्रतो वः समुपवेशनम् । तदुत्तिष्ठन्तु तिष्ठन्तु च मच्छासनेऽच्छासनेऽस्मिन्नोपविश्यताम्” इति पुनरस्य रस्यतममुक्तं मुक्तं वदनचन्द्रमसः पीयूषयूषमिव श्रवणनिर्व्यथनेन निर्व्यथनेन निपीय जातसाध्वसाः साध्वसाधुविचारविरहेणैव सहसा सहसादरतया जानुनि जानु निधाय परस्परासक्तकरकमलपिहितोरुमूलमामूलमालम्बमानावरोहरोहदतिरामणीयका मणीयकाननलता इव किञ्चिदानताः समुत्तस्थुः ॥69॥
bandhuratha tāsāṁ punarapi nijagāda nijagādapratipālanatastutoṣa ca toṣacapalaḥ—“hanta bhoḥ purato mānyasya mānyasya samupaveśo'bhiśobhitāmupaiti, bhavatyo yadyapi na sāmānyā mā nyāyastadapi madagrato vaḥ samupaveśanam | taduttiṣṭhantu tiṣṭhantu ca macchāsane'cchāsane'sminnopaviśyatām” iti punarasya rasyatamamuktaṁ muktaṁ vadanacandramasaḥ pīyūṣayūṣamiva śravaṇanirvyathanena nirvyathanena nipīya jātasādhvasāḥ sādhvasādhu-vicāra-viraheṇaiva sahasā sahasādaratayā jānuni jānu nidhāya parasparāsaktakarakamalapihitorumūlamāmūlamālambamānāvaroharohadatirāmaṇīyakā maṇīyakānanalatā iva kiñcidānatāḥ samuttasthuḥ ||69||
Тогда их друг, довольный исполнением своего слова, снова сказал: «Ах, сидеть перед почтенным — неучтиво. Хоть вы и не простые, но не годится вам сидеть передо мной; встаньте и стойте, как я велю, — не садитесь на чистое место». Снова выпив ушами, без муки, этот сладчайший нектар, слетевший с луны его лица, — в растерянности, не рассуждая, вдруг, с почтением, поставив колено на колено, прикрыв бёдра руками-лотосами, прелестные, как самоцветные лианы, — чуть склонившись, они встали.
25bed574ba30 · published Sep 29, 2026, 1:03:28 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Велит встать.