दिवसावसानमालोक्य कृष्णदिदृक्षयाक्षयाशापाशापादितजीवनबन्धा नवं धाम मेघमेचकं मेचकं च कञ्चनोष्णीषपार्श्वे दधानस्य तस्यैव दूराद्यदि ददृशुः, तदा नेत्राञ्जलिभिः पपुरिव पुरि बद्धदृशस्तस्य शस्तस्यन्दि तद्धाम दोर्भ्यां परिरेभिरेऽभित इव रसनाभिरिव लेलिह्यन्ते स्म, ह्यन्ते स्म निष्पन्दा गगनभित्तिचित्रलेखालेखा इव बभूवुः ॥28॥
divasāvasānamālokya kṛṣṇadidṛkṣayākṣayāśāpāśāpāditajīvanabandhā navaṁ dhāma meghamecakaṁ mecakaṁ ca kañcanoṣṇīṣapārśve dadhānasya tasyaiva dūrādyadi dadṛśuḥ, tadā netrāñjalibhiḥ papuriva puri baddhadṛśastasya śastasyandi taddhāma dorbhyāṁ parirebhire'bhita iva rasanābhiriva lelihyante sma, hyante sma niṣpandā gaganabhitticitralekhālekhā iva babhūvuḥ ||28||
Видя конец дня, с жизнью, связанной верёвкой неистощимой надежды увидеть Кришну, — едва издали увидели они новое, тёмное, как туча, сияние у золотого тюрбана, — они будто пили его пригоршнями глаз, будто обнимали его руками, будто лизали языками — и застыли, неподвижные, как нарисованные на стене неба.
99a0287d608b · publicado 29 sept 2026, 0:58:01 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Встреча взглядов на закате.