एवमहनि हनिष्यद्भावकरालभावकरालवियोगवेदनावेदनास्थानाभावादात्मनो मर्मणि मर्मणि सञ्चारिणी विषविसर्पज्वालेव यातना या तनावुन्मीलति, तां खलु दिवसावसानतत्समागमागन्तुकदर्शनेन निदाघप्रदोषदोषराहित्यैधितशोभशोभमानतद्बहिर्विहारदर्शनेन च निर्वापयन्ति तदनुरागिण्यः ॥46॥
evamahani haniṣyadbhāvakarālabhāvakarāla-viyogavedanā-vedanāsthānābhāvādātmano marmaṇi marmaṇi sañcāriṇī viṣavisarpajvāleva yātanā yā tanāvunmīlati, tāṁ khalu divasāvasāna-tatsamāgamāgantukadarśanena nidāghapradoṣadoṣarāhityaidhitaśobhaśobhamāna-tadbahirvihāradarśanena ca nirvāpayanti tadanurāgiṇyaḥ ||46||
Так днём мука, что поднималась в их теле, как пламя яда, ползущее по каждому жизненному месту, от страшной боли разлуки, — эту муку влюблённые в него гасили в конце дня, видя его возвращение и его игры вне дома, прекрасные без изъянов летней ночи.
a2bfe3f3c8fc · publicado 29 sept 2026, 0:58:01 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Вечерняя встреча утоляет дневную разлуку.