ततश्च दूरादालोकयन्तीनामालीनामालीनानां द्वारोपकण्ठे कण्ठेगृहीतां कृष्णेन तां नतां ह्रीभरेण निर्भरेण निर्भातां प्रियवयस्यां वयस्याञ्जस्येन नूतनतया प्रगाढरसासहेऽवस्थितामनवस्थितामनवधानपरां प्रियतमाग्रहे ग्रहेण केनाप्यभिभूतामिव कश्चिदालाप आसोदितरेतरम् ॥
tataśca dūrādālokayantīnāmālīnāmālīnānāṁ dvāropakaṇṭhe kaṇṭhe-gṛhītāṁ kṛṣṇena tāṁ natāṁ hrībhareṇa nirbhareṇa nirbhātāṁ priyavayasyāṁ vayasyāñjasyena nūtanatayā pragāḍharasāsahe'vasthitāmanavasthitāmanavadhānaparāṁ priyatamāgrahe graheṇa kenāpyabhibhūtāmiva kaścidālāpa āsoditaretaram ||
И тогда подруги, издали глядевшие, собравшиеся у двери, — видя, как их милую подругу, склонённую тяжкой стыдливостью и всё же сияющую, Кришна держит за шею, как она, по новизне, едва выносит сильную расу, неустойчивая, невнимательная, словно одержимая, в упорстве возлюбленного, — заговорили друг с другом:
a1fbaad0b029 · publicado 29 sept 2026, 0:58:01 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Подруги наблюдают издали.