मातृभ्याम् अथ भुङ्क्ष्व भुङ्क्ष्व कियद् इत्य् आभाष्यमाणोऽपि सव्याञ्जीत् तृप्तिम् इव स्वयं न तु हृदा तृप्त्या बभूवालसः ।आचान्तः सुखधौतमृष्टकरपद्वक्त्राम्बुजः कोमलेदेवार्हे मुखवासवासितमुखः सुष्वाप शय्यातले ॥11॥
mātṛbhyām atha bhuṅkṣva bhuṅkṣva kiyad ity ābhāṣyamāṇo’pi savyāñjīt tṛptim iva svayaṁ na tu hṛdā tṛptyā babhūvālasaḥ |ācāntaḥ sukha-dhauta-mṛṣṭa-kara-pad-vaktrāmbujaḥ komaledevārhe mukha-vāsa-vāsita-mukhaḥ suṣvāpa śayyā-tale ||11||
Хоть матери и уговаривали: «Ешь, ешь ещё немного!» — он сам показал, что сыт, но сердцем от сытости не устал. Прополоскав рот, приятно омыв и отерев руки, стопы и лотос лица, с ароматом пряностей во рту, он сладко уснул на мягком ложе, достойном богов.
b0633e1068e1 · опубликовано 29 сент. 2026 г., 17:08:05 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Отдых после еды.