कदाचिदपि चिदपिहितेव स बालमूर्तिरमूर्तिरतिरमणीयः पूर्णज्ञानघनो ज्ञानमवधाययितुं कौतुकेन—क्व वक्त्रं क्व श्रोत्रं क्व तव दृगिति स्निग्धमुदितः पुरन्ध्रीभिस्तान्यङ्गुलिकिसलयेनाधिगमयन् ।क्व दन्ता इत्युक्तः करकमलमाधाय वदनेस्मितेनैवोत्पन्ना मम न त इति व्यक्तमवदत् ॥
kadācidapi cidapihiteva sa bālamūrtiramūrtiratiramaṇīyaḥ pūrṇajñānaghano jñānamavadhāyayituṁ kautukena—kva vaktraṁ kva śrotraṁ kva tava dṛgiti snigdhamuditaḥ purandhrībhistānyaṅgulikisalayenādhigamayan |kva dantā ityuktaḥ karakamalamādhāya vadanesmitenaivotpannā mama na ta iti vyaktamavadat ||
Как-то раз он — бесплотный, прелестнейший, сгусток полного знания, будто скрывший своё сознание в облике младенца, — играючи, чтобы показать, что знает, когда женщины ласково спрашивали его: «Где ротик? Где ушко? Где глазки?» — показывал их пальчиком-побегом; а когда спросили: «Где зубки?» — положил ручку-лотос на ротик и улыбкой ясно сказал: «У меня их нет».
47ae3906be82 · published Sep 28, 2026, 10:42:39 PM UTC
Available inRUPage between verses with
Первая строка — прозаическая связка, в e-тексте соединённая со стихом. Размер стиха — śikhariṇī.