पौर्णमासी उवाच—भवत्या तावन् मन्नाम्ना समाहूय ताः समागम्यन्तां, किं वा निशाम्य समागम्यन्ताम् ।
अथ वृन्दा तथा विधाय पुनः पूर्णां सन्निधाय च सस्मितम् आह स्म—किं ब्रुवे ? ताः खलु तथा लज्जां सज्जन्ति स्म, यथा गृह एव सज्जेयुः । परं तु भवदाज्ञावज्ञाभयात् परम् अत्र भवतीं प्रतीक्षन्ते, कथं मद्वचनाद् आगच्छन्तु ? किन्तु,
paurṇamāsī uvāca—bhavatyā tāvan man-nāmnā samāhūya tāḥ samāgamyantāṁ, kiṁ vā niśāmya samāgamyantām |
atha vṛndā tathā vidhāya punaḥ pūrṇāṁ sannidhāya ca sa-smitam āha sma—kiṁ bruve ? tāḥ khalu tathā lajjāṁ sajjanti sma, yathā gṛha eva sajjeyuḥ | paraṁ tu bhavad-ājñāvajñā-bhayāt param atra bhavatīṁ pratīkṣante, kathaṁ mad-vacanād āgacchantu ? kintu,
छन्द अज्ञात
„Паурнамаси сказала: «Позови-ка их моим именем и приведи — или, услышав, пусть придут сами». Вринда так и сделала, снова подошла к Пурниме и с улыбкой сказала: «Что сказать? Они стыдятся так, будто они дома. Но, боясь ослушаться тебя, ждут тебя там. Как же им прийти по моему слову? Ведь —“
03f96f739510 · प्रकाशित 25 सित॰ 2026, 6:23:49 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से