अथ संमदेन मुहुर् लम्भितस्तम्भारम्भतायाम् अप्य् उत्कण्ठयाकृष्ट इव तत्र च लब्धकम्पसम्पत्तायाम् अपि केवलं स्वकृतसेवेन नारायणदेवेन दत्तहस्तावलम्ब इव धैर्यम् अवलम्बमानः स्वालयं प्रति व्रजभूपालः प्रचचाल । ततश् च—
atha saṁmadena muhur lambhita-stambhārambhatāyām apy utkaṇṭhayākṛṣṭa iva tatra ca labdha-kampa-sampattāyām api kevalaṁ svakṛta-sevena nārāyaṇa-devena datta-hastāvalamba iva dhairyam avalambamānaḥ svālayaṁ prati vraja-bhūpālaḥ pracacāla | tataś ca—
Тогда, хоть от восторга он то и дело застывал, будто влекомый тоской, и хоть его била дрожь, владыка Враджа, набравшись твёрдости, словно Сам Нараяна-дева, которому он служил, подал ему руку, двинулся к своему дому. И тогда:
407336ad3fad · опубликовано 24 сент. 2026 г., 18:50:23 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами