ततश् च, प्रहसितकलकलेषु सकलेषु परमसुखारोहिण्या रोहिण्यानीतः सोऽपि वेश्म प्रविश्य सरोदनमोदम् अम्बालागलं लग्नवान् । ततश् च—
वत्समूर्ध्नि चिबुकं दधती सा
धेनुवद् वलितघर्घरशब्दा ।
रोदनप्रथनया द्रवदात्मा
रोदयत् परिकरान् अपि सर्वान् ॥39॥
tataś ca, prahasita-kalakaleṣu sakaleṣu parama-sukhārohiṇyā rohiṇyānītaḥ so’pi veśma praviśya sa-rodana-modam ambālā-galaṁ lagnavān | tataś ca—
vatsa-mūrdhni cibukaṁ dadhatī sā
dhenuvad valita-gharghara-śabdā |
rodana-prathanayā dravad-ātmā
rodayat parikarān api sarvān ||39||
Тогда, пока все весело смеялись, Рохини, дарующая высшую радость, отвела Его; и Он, войдя в дом, с плачем и радостью повис на шее у мамы. И тогда: Положив подбородок на голову сыночка, как корова — на голову телёнка, с прерывистым, хриплым голосом, с тающим от плача сердцем, она заставила плакать и всех вокруг.
52d609021c95 · опубликовано 24 сент. 2026 г., 19:14:36 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами