तद् एवं लोचनतृष्णास्पदाय च कृष्णाय ताश् चिरस्थिरतां प्रत्यरोचमानास् तस्य सङ्कोचम् आलोचमानास् तत्र नातिविलम्बमानास् तदाज्ञाम् आलम्बमानाः पत्रामत्रादिषु भोज्यं संयोज्य निजकुप्यपात्राण्य् आददमानास् तेन सादरं विसर्जमानाः सखिभिर् अनुव्रज्यमाना मुहुः परावृत्य तम् एव विलोकमाना भृशं संवर्धिकृच्छ्रं कलयमानाः कथं कथम् अपि गृहगतिं प्रति सचमानाः स्ववंशप्रथमानां यशःप्रथां प्रथयमाना वेश्मान्तः प्रविशन्ति स्म । किन्तु—
tad evaṁ locana-tṛṣṇāspadāya ca kṛṣṇāya tāś cira-sthiratāṁ pratyarocamānās tasya saṅkocam ālocamānās tatra nātivilambamānās tad-ājñām ālambamānāḥ patrāmatrādiṣu bhojyaṁ saṁyojya nija-kupya-pātrāṇy ādadamānās tena sādaraṁ visarjamānāḥ sakhibhir anuvrajyamānā muhuḥ parāvṛtya tam eva vilokamānā bhṛśaṁ saṁvardhi-kṛcchraṁ kalayamānāḥ kathaṁ katham api gṛha-gatiṁ prati sacamānāḥ sva-vaṁśa-prathamānāṁ yaśaḥ-prathāṁ prathayamānā veśmāntaḥ praviśanti sma | kintu—
Так они, хоть им и не нравилось надолго расставаться с Кришной — жаждой их глаз, — видя Его смущение, не стали задерживаться, приняли Его наказ, выложили еду в листья и сосуды, взяли свои медные кувшины и, отпущенные Им с почтением, провожаемые друзьями, то и дело оборачиваясь и глядя на Него, с растущей мукой кое-как двинулись домой и, умножая славу своего рода, вошли в дома. Но:
89032b4174f8 · опубликовано 24 сент. 2026 г., 21:48:21 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами