तत्र च तैर् भोज्यमधुरादिभिर् उपयोज्यमानः श्रीकृष्णं मधुमङ्गल उवाच—सुष्ठु मिष्टम् इदं पाकिमतापन्नम् अन्नजातं याचित कम् अप्य् अमृतायते । नेदृशम् आपम् इत्य् अकम् अमृतं वा । यत् खलु भूमिस्खलितं सरजसं कणम् अप्य् अभ्यवहर्तुम् ईहामहे । तस्माद् अस्माकम् एव पर्णशालाभ्यर्णे ताः कुटीर् विधाय तिष्ठन्तु, तत्कृतमधुरपरिपाकपाकशाकसूपपूपपूटीस् तु सवयसो वयम् एव युष्मभ्यम् उष्णाः कोष्णा एव समर्पयिष्यामः । तत्राप्य् आह प्राग्रहरतया प्राग्रहर एव भविष्यामीति स्थिते को वायं दोषः । किन्तु रोषभिया न वक्तुं शक्ताः स्म ।
tatra ca tair bhojya-madhurādibhir upayojyamānaḥ śrī-kṛṣṇaṁ madhumaṅgala uvāca—suṣṭhu miṣṭam idaṁ pākimatāpannam anna-jātaṁ yācita kam apy amṛtāyate | nedṛśam āpam ity akam amṛtaṁ vā | yat khalu bhūmi-skhalitaṁ sarajasaṁ kaṇam apy abhyavahartum īhāmahe | tasmād asmākam eva parṇaśālābhyarṇe tāḥ kuṭīr vidhāya tiṣṭhantu, tat-kṛta-madhura-paripāka-pāka-śāka-sūpa-pūpa-pūṭīs tu savayaso vayam eva yuṣmabhyam uṣṇāḥ koṣṇā eva samarpayiṣyāmaḥ | tatrāpy āha prāgraharatayā prāgrahara eva bhaviṣyāmīti sthite ko vāyaṁ doṣaḥ | kintu roṣa-bhiyā na vaktuṁ śaktāḥ sma |
И там Мадхумангала, угощаясь этими сладостями, сказал Шри Кришне: «Эта выпрошенная отменно сладкая, хорошо приготовленная еда — прямо нектар! Не бывало такой ни воды, ни нектара: мы готовы съесть даже крупинку, упавшую на землю, вместе с пылью. Так пусть они поставят свои хижины рядом с нашими шалашами и живут там, а сладкие овощи, похлёбки и лепёшки их приготовления мы, ваши сверстники, будем подавать вам горячими и тёплыми. А раз я брахман, я, конечно, буду первым — что в этом дурного? Только из страха перед гневом мы не смеем сказать».
e49a79a82d7a · опубликовано 24 сент. 2026 г., 21:48:21 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами