ततश् च कृपया स्नपितनयनारविन्देन गोविन्देन कृतम् आनन्दनम् अनु फुल्लतया पूर्वतः पुरुषु महेन्द्रादिदेवगुरुषु छत्रादिकं तरुषु सन्धाय, निजहितनिबन्धाय तत्पदद्वन्द्वम् एव वन्दं वन्दम् अमन्दबाष्पनिस्यन्दं निजाम् अवज्ञास्पदतां विज्ञाप्य तम् अनुज्ञाप्य दूरं विन्दमानेषु लब्धविगतनिन्दमानेषु वृन्दारकेषु, सखिसन्दोहः शन्दोहम् अनुविन्दन् मन्दं मन्दम् आससाद । आसाद्य च—
tataś ca kṛpayā snapita-nayanāravindena govindena kṛtam ānandanam anu phullatayā pūrvataḥ puruṣu mahendrādi-deva-guruṣu chatrādikaṁ taruṣu sandhāya, nija-hita-nibandhāya tat-pada-dvandvam eva vandaṁ vandam amanda-bāṣpa-nisyandaṁ nijām avajñāspadatāṁ vijñāpya tam anujñāpya dūraṁ vindamāneṣu labdha-vigata-nindamāneṣu vṛndārakeṣu, sakhi-sandohaḥ śandoham anuvindan mandaṁ mandam āsasāda | āsādya ca—
Затем, когда Говинда, омыв милостью лотосы глаз, одарил всех радостью, боги расцвели, заранее сложили зонт и прочее на деревьях перед великими наставниками во главе с Махендрой, ради своего блага снова и снова кланялись Его стопам с обильными слезами, признали, как они достойны презрения, простились с Ним и, избавившись от упрёков, удалились. А ватага друзей, полная радости, медленно подошла. Подойдя —
95aa45bfafaf · опубликовано 24 сент. 2026 г., 21:29:45 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Перевод приблизителен.