न च वक्तव्यं स्वेन तेषां तैर् अपि स्वस्यानन्दने स्वतस् तृप्तताहानिः स्यात्, तथान्यान् परित्यज्य च तेषाम् एवानन्दने वैषम्यान्तरम् अपि स्याद् इति । तत्राद्ये विशुद्धोर्जितसत्त्वतनुम् आश्रितेऽपि मुनिजने स्वतस् तृप्तिपराकाष्ठां प्राप्तो भक्तवात्सल्यदर्शनात् तदनुचर एवासौ गुणो न तु तत्प्रतिघातीति लभ्यते । यथा सर्वान् मुनीन् प्रति श्रीपरीक्षिद्वाक्यम्— नेहाथ नामुत्र च कश्चनार्थ ऋते परानुग्रहम् आत्मशीलम् । तथा जडभरतचरितादौ—सिन्धुपतय आत्मसतत्त्वं विगणयतः परानुभावः परमकारुणिकतयोपदिश्य इत्यादि, श्रीनारदपूर्वजन्मनि—चक्रुः कृपां यद्यपि तुल्यदर्शनाः; शुश्रूषमाणे मुनयोऽल्पभाषिणि इति च, तथा श्रीकुन्तीस्तवे— नमोऽकिञ्चनवित्ताय निवृत्तगुणवृत्तये । आत्मारामाय शान्ताय कैवल्यपतये नमः ॥ अकिञ्चना भक्ता एव वित्तं सर्वस्वं यस्य इति टीका च । ततोऽन्यथा चाकृतज्ञतादोषश् च निर्दोषे भगवत्य् आपतति ।
na ca vaktavyaṁ svena teṣāṁ tair api svasyānandane svatas tṛptatā-hāniḥ syāt, tathānyān parityajya ca teṣām evānandane vaiṣamyāntaram api syād iti | tatrādye viśuddhorjita-sattva-tanum āśrite'pi muni-jane svatas tṛpti-parākāṣṭhāṁ prāpto bhakta-vātsalya-darśanāt tad-anucara evāsau guṇo na tu tat-pratighātīti labhyate | yathā sarvān munīn prati śrī-parīkṣid-vākyam— nehātha nāmutra ca kaścanārtha ṛte parānugraham ātma-śīlam | tathā jaḍa-bharata-caritādau—sindhu-pataya ātma-satattvaṁ vigaṇayataḥ parānubhāvaḥ parama-kāruṇikatayopadiśya ity-ādi, śrī-nārada-pūrva-janmani—cakruḥ kṛpāṁ yadyapi tulya-darśanāḥ; śuśrūṣamāṇe munayo'lpa-bhāṣiṇi iti ca, tathā śrī-kuntī-stave— namo'kiñcana-vittāya nivṛtta-guṇa-vṛttaye | ātmārāmāya śāntāya kaivalya-pataye namaḥ || akiñcanā bhaktā eva vittaṁ sarvasvaṁ yasya iti ṭīkā ca | tato'nyathā cākṛtajñatā-doṣaś ca nirdoṣe bhagavaty āpatati |
И нельзя сказать: раз Он радует их, а они Его, то вышла бы убыль Его довольства самим собою; а раз, оставив других, Он радует именно их, вышло бы и новое неравенство.
На первое: и у отшельников, опирающихся на тело совершенно чистой, мощной благости и достигших предела довольства самим собою, видна нежность к преданным. Отсюда получается, что это качество — спутник того довольства, а не его противник. Так речение шри Парикшита ко всем отшельникам: «Ни здесь, ни там нет у вас никакой корысти, кроме милосердия к другому, — таков ваш нрав». Так и в житии Джады Бхараты и подобных: «Наставив по высочайшему милосердию владыку океана, не считавшегося с сущностью себя, — он, переживающий иное» и далее. И в прежнем рождении шри Нарады: «Оказали милость, хотя взгляд их равен»; «отшельники — служащему и немногословному». И в восхвалении шри Кунти: «Поклон Тому, кто богатство неимущих, кто отвратился от оборотов качеств, кто отраду имеет в Себе, умиротворённому, владыке единости, поклон». Тика: «у кого неимущие, то есть преданные, и есть богатство, всё достояние».
А будь иначе, на безызъянного Бхагавана пал бы изъян неблагодарности.
f00fe24028f4 · 发布于 2026年9月20日 15:59:55 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Довод взят снизу: если уж у отшельников полнота не мешает нежности, то у Него и подавно.
Нежность названа спутницей довольства, а не его нехваткой — в этом весь ответ.
И последний довод бьёт с другой стороны: безответность к тому, кто отдал всё, была бы изъяном, а не величием.