अथार्थवादेन— यं ब्रह्म वरुणेन्द्ररुद्रमरुतः स्तुन्वन्ति दिव्यैः स्तवैर् वेदैः साङ्गपदक्रमोपनिषदैर् गायन्ति यं सामागाः । ध्यानावस्थिततद्गतेन मनसा पश्यन्ति यं योगिनो यस्यान्तं न विदुः सुरासुरगणा देवाय तस्मै नमः ॥ स्तवैर् वेदैश् च स्तुन्वन्ति स्तुवन्ति । ध्यानेनावस्थितं निश्चलं तद्गतं यन्मनः, तेन ॥ ॥
athārtha-vādena— yaṁ brahma varuṇendra-rudra-marutaḥ stunvanti divyaiḥ stavair vedaiḥ sāṅga-pada-kramopaniṣadair gāyanti yaṁ sāmāgāḥ | dhyānāvasthita-tad-gatena manasā paśyanti yaṁ yogino yasyāntaṁ na viduḥ surāsura-gaṇā devāya tasmai namaḥ || stavair vedaiś ca stunvanti stuvanti | dhyānenāvasthitaṁ niścalaṁ tad-gataṁ yan-manaḥ, tena || ||
Теперь восхвалением: «Кого славят Брахма, Варуна, Индра, Рудра и маруты дивными гимнами; кого поют поющие саманы — Ведами с их членами, падами, крамою и упанишадами; кого видят йогины умом, утверждённым в созерцании и к Нему устремлённым; чьего конца не знают сонмы богов и асуров, — тому богу поклон».
«Славят» — гимнами и Ведами. «Умом, утверждённым созерцанием», то есть неколебимым и к Нему устремлённым, — им.
eda21d05abe9 · 发布于 2026年9月20日 15:59:55 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Три способа назван��: гимн, священное слово, безмолвное созерцание — и все три кончаются одинаково.
Конца не знают ни боги, ни асуры — потому и остаётся поклон.