ततश्च सहैवागता वागतारल्येन मन्दमधुरं मधुरञ्जि गदन्तो दन्तोज्ज्वलकिरणधौताधराः स्वस्वजननीजननीयमाना अपि बालका बालकान्तसाहचर्यचर्ययार्यया नितान्तसौहृदा हृदातिसरसेन व्रजेश्वरी श्रावयामासुः—“अम्ब! किं कथनीयमद्यतनमाश्चर्यमाश्चर्यतां केन तत्, यदेष बलभद्रो भद्रज्ज्वलविक्रमोऽक्रमोढखेलारसमात्मसङ्गोपगोपतनयाकारमसुरमसुरहितं चकार । एष च तव सुतो वसुतोऽसुतोऽपि सुतोषकरोऽस्माकं सकलारिष्टहन्ता हन्तातिकरालं दावदावमखिलगोधननिधननियतं किमापपौ, किमाप पौष्कल्यं वाक्सिद्धिरेवास्य, यया नाशं गतोऽसौ शं गतोऽसौ च सौरभेयीगणः” ॥33॥
tataśca sahaivāgatā vāgatāralyena mandamadhuraṁ madhurañji gadanto dantojjvalakiraṇadhautādharāḥ svasvajananījananīyamānā api bālakā bālakāntasāhacaryacaryayāryayā nitāntasauhṛdā hṛdātisarasena vrajeśvarī śrāvayāmāsuḥ—“amba! kiṁ kathanīyamadyatanamāścaryamāścaryatāṁ kena tat, yadeṣa balabhadro bhadrajjvalavikramo'kramoḍhakhelārasamātmasaṅgopagopatanayākāramasuramasurahitaṁ cakāra | eṣa ca tava suto vasuto'suto'pi sutoṣakaro'smākaṁ sakalāriṣṭahantā hantātikarālaṁ dāvadāvamakhilagodhananidhananiyataṁ kimāpapau, kimāpa pauṣkalyaṁ vāksiddhirevāsya, yayā nāśaṁ gato'sau śaṁ gato'sau ca saurabheyīgaṇaḥ” ||33||
Тогда мальчики, пришедшие вместе с ним, с дрожью в голосе, мягко и сладко говоря, с губами, омытыми сиянием зубов, — хоть матери и уводили их, — по высокой дружбе с прелестным мальчиком, сердцем, полным расы, рассказали владычице Враджа: «Мама! Какое сегодня было чудо — кто его опишет! Балабхадра, чья доблесть сияет благом, убил асуру, который, в увлечении игрой, принял облик сына пастуха, скрывая себя. А этот твой сын — ради которого ты и родила, — хоть и сын, но дарящий нам радость, губитель всех бед, — ах, выпил страшный лесной пожар, грозивший гибелью всему стаду! Какое же обилие — его слово свершается: пожар погиб, и стадо коров обрело покой».
0520f3bbf071 · published Sep 29, 2026, 12:58:01 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Мальчики рассказывают о Праламбе и пожаре (ШБ 10.19.15–16).