ततश्च ततश्चरितमाधुर्यमहिम्ना मधुरितभुवनतलोऽवनतलोकरसदालोकः सह सहचरैः. कुतूहलिना हलिना च धेनुगणावनाय वनाय गच्छन्निच्छन्निजकौतुकखेलां खे लाञ्छितजलदाङ्कुरां कुराञ्जन्यकारिणीं चरणपरिचरणपरिभावनया भावनयाभ्यामुपचितां दासीवदासीवनपरां परिचर्यायाश्चकितचकितदरोन्मीलच्चपलाचपलाक्षीम्, दरदलितललितमालतिकालतिकाकुसुमसुमधुरमालभारिणीं मेदुरदुरवापशोभकदम्बकदम्बकविपुलपुलकधारिणीं लघुलघुविगलज्जलदजलदरबिन्दुनिकराश्रुस्निग्धमुग्धदिङ्मुखां कुसुमभरभरितककुभावलिवलितगन्धवहललितनिःश्वासाम्, सरसतरतरङ्गितमदमयूरविकचकलापकचकलापशोभितां तरलतरललितविसकण्ठिकामुक्ताकण्ठिकामुक्तामभितः सञ्चरदिन्द्रगोपगोपदयावकरचिह्नां मरकतमणिमञ्जरीजृम्भमाणताहारिहारितनवयवसयवसरसरसातलतल्पाम्, रसदरसदब्दशब्दमधुरतरकण्ठनादामतिघनायमानवनराजिराजिनं नीलिमानमेव नीलमंशुकमंशुकमनीयं वसानामवसानामलसरसां तरोलम्बरोलम्बघटाकटाक्षपातामवनीपनीपपरागपरागताधिवासां प्रावृषेण्यां लक्ष्मीमालोकयामास ॥48॥
tataśca tataścaritamādhuryamahimnā madhuritabhuvanatalo'vanatalokarasadālokaḥ saha sahacaraiḥ. kutūhalinā halinā ca dhenugaṇāvanāya vanāya gacchannicchannijakautukakhelāṁ khe lāñchitajaladāṅkurāṁ kurāñjanyakāriṇīṁ caraṇaparicaraṇaparibhāvanayā bhāva-nayābhyāmupacitāṁ dāsīvadāsīvanaparāṁ paricaryāyāścakitacakitadaronmīlaccapalācapalākṣīm, daradalita-lalitamālatikālatikā-kusumasumadhura-mālabhāriṇīṁ meduraduravāpaśobhakadamba-kadambaka-vipulapulakadhāriṇīṁ laghulaghuvigalajjaladajaladarabindunikarāśrusnigdhamugdhadiṅmukhāṁ kusumabharabharita-kakubhāval-ivalita-gandhavaha-lalita-niḥśvāsām, sarasatara-taraṅgita-madamayūra-vikaca-kalāpa-kacakalāpaśobhitāṁ taralatara-lalita-visakaṇṭhikā-muktākaṇṭhikāmuktāmabhitaḥ sañcaradindragopago-padayāvakara-cihnāṁ marakatamaṇimañjarī-jṛmbhamāṇatā-hāri-hārita-nava-yavasa-yavasarasarasātala-talpām, rasada-rasadabda-śabdamadhuratara-kaṇṭhanādāmatighanāyamānavanarāji-rājinaṁ nīlimānameva nīlamaṁśukamaṁśukamanīyaṁ vasānāmavasānāmalasarasāṁ tarolamba-rolambaghaṭā-kaṭākṣapātāmavanīpa-nīpaparāga-parāgatādhivāsāṁ prāvṛṣeṇyāṁ lakṣmīmālokayāmāsa ||48||
И вот, сладостью и величием своих деяний сделав сладкой землю, видя склонённых людей, полных расы, с друзьями и любопытным Халином, идя в лес пасти коров, желая своих забав, он увидел красу сезона дождей: в небе ростки туч, она служит ему поклонением стоп, как служанка, в чувстве и порядке; с глазами — трепетными, мигающими молниями; с гирляндами прелестных, чуть раскрытых цветов малати; с дрожью волосков — густых кадамб; со сторонами света, влажными от слёз — мелких капель туч; с дыханием — ветром, пахнущим цветами какубхи; с волосами — раскрытыми хвостами хмельных павлинов; с жемчужным ожерельем — стаями журавлей; с алой краской на стопах — ползающими повсюду жучками индрагопа; с ложем — землёй, покрытой свежей травой, яркой, как соцветия изумрудов; с голосом — сладким громом туч; одетую в синюю одежду — синеву густых рядов леса; с взглядами — рядами пчёл, свисающих с деревьев; благоухающую пыльцой нипы.
c54318c81c95 · published Sep 29, 2026, 12:58:01 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Сезон дождей как красавица — ШБ 10.20 целиком посвящена дождям и осени.