निवृष्टे तु घने कन्दरतोऽदरतोषेण बहिर्भूय भूय उपरि गिरिशिखरस्य खरस्यदजलदजलदरेतरक्षालिते चमूरुवधूजनाच्छपुच्छपुटमार्जिते कस्तूरीहरिणतरुणीमदगन्धिनि मरकतशिलाशकलेऽशकलेन्दुसुन्दरमुखः सुखावस्थितः । स्थित एव परितोऽपरितोषहरः स्वां तनुमिव घनमहसा महसारेण दूरादविभज्यमानावयवां मदकलझाङ्करमुखरमधुपरागमधुपरागप्रियकप्रियकमालां विलसच्छ्रीवत्सगोचारचारवभूयिष्ठां पीतभास्वदंशुकां सरसरभसहरिणीनयनां चमत्कारकारिणी हारिणीं लुलितललितलम्बमानसुपल्लवपञ्चशाखां वनराजिमालोकमानः परितश्चरितश्चमत्कारकारणेन मरकताङ्कुरायमाणसौगन्धिकगन्धिकत्तृणघनमेदुरामनिम्नोच्चभावभाबहुलामपगतभानुभानुशीतलतलपरिसरामभितो वलयाकारदूरावस्थितवनराजिकृतवेष्टनतया परस्परलग्नामिव बलज्ज्वलनपिधानवासरमणिकुण्डलां गां द्यां च समभासमालोकयन्नतिधन्यतमैः सह सहचरैः स हरिः ॥64॥
nivṛṣṭe tu ghane kandarato'daratoṣeṇa bahirbhūya bhūya upari giriśikharasya khara-syada-jalada-jala-daretara-kṣālite camūruvadhūjanācchapucchapuṭa-mārjite kastūrīhariṇataruṇīmadagandhini marakataśilāśakale'śakalendusundaramukhaḥ sukhāvasthitaḥ | sthita eva parito'paritoṣaharaḥ svāṁ tanumiva ghanamahasā mahasāreṇa dūrādavibhajyamānāvayavāṁ madakala-jhāṅkara-mukhara-madhupa-rāga-madhuparāga-priyakapriyakamālāṁ vilasacchrīvatsa-gocāra-cārava-bhūyiṣṭhāṁ pītabhāsvadaṁśukāṁ sarasarabhasahariṇīnayanāṁ camatkārakāriṇī hāriṇīṁ lulita-lalita-lambamāna-supallava-pañcaśākhāṁ vanarājimālokamānaḥ paritaścaritaścamatkārakāraṇena marakatāṅkurāyamāṇa-saugandhika-gandhikattṛṇa-ghanamedurāmanimnoccabhāva-bhā-bahulāmapagata-bhānu-bhānu-śītalatalaparisarāmabhito valayākāradūrāvasthitavanarājikṛta-veṣṭanatayā parasparalagnāmiva balajjvalanapidhānavāsaramaṇikuṇḍalāṁ gāṁ dyāṁ ca samabhāsamālokayannatidhanyatamaiḥ saha sahacaraiḥ sa hariḥ ||64||
А когда туча переставала, он выходил из пещеры с радостью и садился на вершине горы, на изумрудной плите, омытой водой туч, вытертой хвостами самок оленя чамару, пахнущей мускусом молодых кабарговых оленух, — с лицом, прекрасным, как нерасколотая луна; и оттуда, с друзьями, Хари смотрел на лес вокруг — словно на собственное тело: неотделимый вдали из-за своего сияния, как тучи, с гирляндой из цветов прияки, звенящей от пчёл, полный коров, в жёлтых листьях, как в сияющей одежде, с глазами ланей, с пятипалыми ветвями; и на землю, благоуханную травой, как изумрудные ростки, ровную, прохладную без солнца, окружённую кольцом лесов, словно слившуюся с небом, где солнце — серьга, скрытая тучами.
c02c19375ab3 · published Sep 29, 2026, 12:58:01 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Лес как отражение тела Кришны.