एवमितः परमितः परमुत्कर्ष मुत्कर्षं कुर्वाणां प्राणसखीनां प्रमोहपरम्परां परां प्रादुर्भावयन् भावयन्निखिलकुटुम्बनिकुरम्बमप्युपशमोपायमपायकातरमपरिचीयमानः स कृष्णानुरागमहानलो न लोकेन केनचिदप्यनुभूतचरज्वालो जाज्वल्यमानतामवाप यदि, तदा तं निर्वापयितुमिव प्रियसहचरीनिकरेणाजस्रं स्रवद्भिरस्रनिर्झरैस्तिरस्कृततदानीन्तनजलधरधारैरभिषिच्यमानसिचयावृताङ्गी वार्षभानवी नवीनविपद्वृन्दमासेदुषी विदुषी न परमुपायमाशाबन्धमपि शिथिलयन्ती लयं तीव्रमुपयास्यन्ती बहिर्वृत्तिं विसस्मार, स्मारशराघातघनघूर्णाघनघूर्णायमानदिग्वनितानितानितरसमये समये ॥59॥
evamitaḥ paramitaḥ paramutkarṣa mutkarṣaṁ kurvāṇāṁ prāṇasakhīnāṁ pramohaparamparāṁ parāṁ prādurbhāvayan bhāvayannikhilakuṭumbanikurambamapyupaśamopāyamapāyakātaramaparicīyamānaḥ sa kṛṣṇānurāgamahānalo na lokena kenacidapyanubhūtacarajvālo jājvalyamānatāmavāpa yadi, tadā taṁ nirvāpayitumiva priyasahacarīnikareṇājasraṁ sravadbhirasranirjharaistiraskṛtatadānīntana-jaladharadhārairabhiṣicyamānasicayāvṛtāṅgī vārṣabhānavī navīnavipadvṛndamāseduṣī viduṣī na paramupāyamāśābandhamapi śithilayantī layaṁ tīvramupayāsyantī bahirvṛttiṁ visasmāra, smāraśarāghātaghanaghūrṇāghanaghūrṇāyamāna-digvanitānitānita-rasamaye samaye ||59||
И вот с этого времени великий огонь любви к Кришне, всё больше разгораясь, порождая череду обмороков у подруг и заставляя всю семью искать средство утихомирить беду, — неведомый и неиспытанный никем, — разгорелся вовсю; и тогда дочь Вришабхану — с телом под одеждой, которую, словно чтобы погасить этот огонь, непрестанно окропляли потоки слёз милых подруг, затмевавшие струи тогдашних туч, — постигнутая новым сонмом бед, мудрая, не видя никакого средства и ослабляя даже узы надежды, почти растворяясь, — забыла внешний мир в эту пору, когда стороны света кружились, как от густых ударов стрел Смары.
afa0fb1a0dfe · published Sep 29, 2026, 12:58:01 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Любовь Радхи становится нестерпимой.