ततश्च सायंतनो यदि तनोरुन्मार्जनादिक्रियाकलापः कलापण्डितर्बालपरिचारकैरकैतवप्रणयश्रद्धाबद्धावदातहृदयैर्निर्वाहितः, तदा कृताहारो हारोल्लसद्वक्षाः पटकपटकमनीयस्थिरतडिल्लेखः श्रीखण्डखण्डालेपव्यपदेशदेशकालातीतहिमनीमानीयमानपरभागः कौस्तुभमणिराजव्याजव्यासज्यमानाद्युमणिमण्डलः कुण्डलयुगलच्छाच्छन्मच्छविगुरुगुरुभार्गवो वदनमण्डलमिषशरन्निशानिशातनिशाकरः सितोष्णीषकैतवमदमदकलकलहंसो धाराधर इव निखिलजननिदाघसमयसमयमानोष्णतापहारी हारीहितो हितोदितेन प्रियनर्मसुहृदा हृदा मूर्तिमतेव समर्प्यमाणं घनसारसारताम्बूलमभ्यवहरन हरन् सकलजनमनो मनोऽतीतमधुरिमा धुरि मानभृतामग्रणीर्मणिपादूपादूरीकृतधरणितलास्पर्शो मन्दतरस्पन्दमानपवमानस्पन्दानुमेयपरिमेयपरिमेयपरिवीतपीतवसनो बहिरेत्य पुरतोरणे तोरणेन सुललिते निदाघनिशानिशाभिलषणीयनिशाकरकरनिकरनिरवकरकर्पूरधूलिधूलिधवलितं वलितं नयनसुखप्रदेशं प्रदेशं परितः शशधरकान्तकान्तशिलास्यन्दसलिलशीकरनिकरनिर्भरपूरोपवनपवनीबीजनोत्सवपुषा वपुषा विजितगौरीगुरुपौगण्डगण्डलौलसमूहेन चन्द्रिकारुचिरुचिरतया केवलबलदनुपमालिमालिन्यविषा विषाणनिकरेणैव लक्ष्यमाणेनोक्ष्यमाणेनोत्तमसुखरसैः सुखशयितेन तेन गवां निकुरम्बेण रमणीयासूल्लसत्पुरगोपुरगोचरमणिच्छविशिखासु विशिखासु पदकमलमादधानो वधानोऽभितश्च नयनकमलं कमलं न कुर्वन् क्वचन सायंदोहदोहदपरे सकलाभीरे सकलाभीरेध्यमाणो रसकलाभिरेव रेवतीरमणानुजोऽनुजोषमतिकौतुकेन यदि दोग्धुमारेभे मारेभेन मृद्यमाना राजीवराजीव तदा तदाकर्ण्य गोकुलकुलललनाततिरवधीरितगुरुबलभिका वलभिकारोहरोहदुत्साहा साहाय्याय मनोमदनेन मदनेन दत्तकरावलम्बालं बालहरिणनयनविभ्रमैर्नयनविभ्रमैरिन्दीवरवरविपिनमयीचकार नभः ॥35॥
tataśca sāyaṁtano yadi tanorunmārjanādi-kriyākalāpaḥ kalāpaṇḍitarbālaparicārakairakaitavapraṇayaśraddhābaddhāvadātahṛdayairnirvāhitaḥ, tadā kṛtāhāro hārollasadvakṣāḥ paṭakapaṭakamanīyasthirataḍillekhaḥ śrīkhaṇḍakhaṇḍālepa-vyapadeśadeśa-kālātīta-himanīmānīyamānaparabhāgaḥ kaustubhamaṇirājavyājavyāsajyamānādyumaṇimaṇḍalaḥ kuṇḍalayugalacchācchanmacchavigurugurubhārgavo vadanamaṇḍalamiṣaśaranniśāniśātaniśākaraḥ sitoṣṇīṣakaitavamadamadakalakalahaṁso dhārādhara iva nikhilajananidāghasamayasamayamānoṣṇatāpahārī hārīhito hitoditena priyanarmasuhṛdā hṛdā mūrtimateva samarpyamāṇaṁ ghanasārasāratāmbūlamabhyavaharana haran sakalajanamano mano'tītamadhurimā dhuri mānabhṛtāmagraṇīrmaṇipādūpādūrīkṛtadharaṇitalāsparśo mandatara-spandamāna-pavamāna-spandānumeyaparimeyaparimeya-parivītapītavasano bahiretya puratoraṇe toraṇena sulalite nidāghaniśāniśābhilaṣaṇīya-niśākarakaranikaraniravakarakarpūradhūlidhūlidhavalitaṁ valitaṁ nayanasukhapradeśaṁ pradeśaṁ paritaḥ śaśadharakāntakāntaśilāsyandasalilaśīkaranikaranirbharapūropavanapavanībījanotsavapuṣā vapuṣā vijitagaurīgurupaugaṇḍagaṇḍalaulasamūhena candrikāruciruciratayā kevalabaladanupamālimālinyaviṣā viṣāṇanikareṇaiva lakṣyamāṇenokṣyamāṇenottamasukharasaiḥ sukhaśayitena tena gavāṁ nikurambeṇa ramaṇīyāsūllasatpuragopuragocaramaṇicchaviśikhāsu viśikhāsu padakamalamādadhāno vadhāno'bhitaśca nayanakamalaṁ kamalaṁ na kurvan kvacana sāyaṁdohadohadapare sakalābhīre sakalābhīredhyamāṇo rasakalābhireva revatīramaṇānujo'nujoṣamatikautukena yadi dogdhumārebhe mārebhena mṛdyamānā rājīvarājīva tadā tadākarṇya gokulakulalalanātatiravadhīritagurubalabhikā valabhikāroharohadutsāhā sāhāyyāya manomadanena madanena dattakarāvalambālaṁ bālahariṇanayanavibhramairnayanavibhramairindīvaravaravipinamayīcakāra nabhaḥ ||35||
Когда слуги-мальчики, искусные в своём деле, с сердцами, чистыми от нехитрой любви и веры, совершили вечерние обряды — обтирание тела и прочее, — он поел; с грудью, сияющей ожерельем; с шёлковым покрывалом, как неподвижная молния; с сандаловой мазью, как иней вне времени и места; с камнем Каустубхой, будто солнечный круг; с серьгами, как планета Шукра; с лицом, как осенняя луна; с белым тюрбаном, как хмельной лебедь, — как туча, уносящая жар людей в летнюю пору; — жуя бетель с камфарой, который подавал ему милый друг, словно воплощённое сердце, — похищая ум всех людей, — в самоцветных сандалиях, не касаясь земли, с жёлтой одеждой, колеблемой лёгким ветром, — вышел он к прелестным воротам; туда, где, белое, как пыль камфары, от лучей луны, отрадных в летнюю ночь, сияло место отдыха глаз, овеваемое ветром садов, полных брызг от лунного камня; где стадо коров, прекраснее отрочества бога — отца Гаури, заметное лишь по рогам, лежало в лунном свете; — и, ступая по улицам, озарённым самоцветами у ворот, бросая взгляды-лотосы вокруг, младший брат супруга Ревати с великим любопытством начал доить коров; и тогда толпа женщин Гокулы, пренебрегши старшими, поднялась на балконы и взглядами ланей превратила небо в рощу синих лотосов.
85206cb200fa · published Sep 29, 2026, 12:58:01 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Вечерняя дойка Кришны — любимая тема гаудийских поэтов. Сравнения — с небесными телами: «Шукра» — Венера.