अहो कुतः कुतो वा मनः संयमनीयम्, यतो गोष्ठानि च तानि द्रष्टुं मनः प्रसभम् उत्कण्ठयन्ति । यथा—
विराजत्कस्तूरीद्युतिपरिमलैर् गोमयमय
स्फुरच्चूर्णैः सद्मप्रतिकृतिवपुभिस् तरुवरैः ।
दिवा नूत्नैर् वत्सैर् निशि सुरभिजिद्भिः सुरभिभिः
समनाद् गोष्ठानिइ प्रतिमति दिशन्ति स्मृतिशतम् ॥39॥
aho kutaḥ kuto vā manaḥ saṁyamanīyam, yato goṣṭhāni ca tāni draṣṭuṁ manaḥ prasabham utkaṇṭhayanti | yathā—
virājat-kastūrī-dyuti-parimalair gomaya-maya-
sphurac-cūrṇaiḥ sadma-pratikṛti-vapubhis taru-varaiḥ |
divā nūtnair vatsair niśi surabhijidbhiḥ surabhibhiḥ
samanād goṣṭhānii pratimati diśanti smṛti-śatam ||39||
размер не определён
О, как, как обуздать ум, если и те пастбища властно пробуждают тоску их увидеть? Как: Искрящейся пылью навоза, что сияет блеском и благоуханием мускуса, лучшими деревьями, похожими на дома, днём — новорождёнными телятами, ночью — коровами, чьё дыхание благоуханнее благовоний, пастбища со всех сторон дарят каждому уму сотню воспоминаний.
122c05d50a13 · опубликовано 24 сент. 2026 г., 18:27:42 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами