क्षणतश् च तां गतां निरीक्ष्य पुनर् आगतः सक्षणतया जनाय तत्फलविभजनाय जननीं नियोजयामास ।
माता चामन्देनानन्देन कृतस्पन्देन करद्वन्द्वेन तानि विभजन्ती तदन्तीकृतिं नाससाद । दिनकतिपयं विस्मयवशा स्मयमाना वसति स्म । तदास्वादकराश् च लब्धचमत्कारा न विस्मरन्ति स्म ।
अथ लीलान्तरम् उद्भावयितुम् एवं विभाव्यते—
kṣaṇataś ca tāṁ gatāṁ nirīkṣya punar āgataḥ sakṣaṇatayā janāya tat-phala-vibhajanāya jananīṁ niyojayāmāsa |
mātā cāmandenānandena kṛta-spandena kara-dvandvena tāni vibhajantī tadantīkṛtiṁ nāsasāda | dina-katipayaṁ vismaya-vaśā smayamānā vasati sma | tad-āsvāda-karāś ca labdha-camatkārā na vismaranti sma |
atha līlāntaram udbhāvayitum evaṁ vibhāvyate—
размер не определён
Через миг, увидев, что она ушла, Он снова пришёл и важно велел матери разделить эти фрукты между людьми. Мать с великой радостью дрожащими руками делила их — и не могла раздать до конца. Несколько дней она жила в изумлении и улыбке. А отведавшие их, изумлённые, не могли забыть. Теперь, чтобы раскрыть другую игру, задумаемся:
048afef71d8e · опубликовано 24 сент. 2026 г., 19:09:31 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами