तद् एवं सति तस्य भावविशेषोद्भवः समुद्भाव्यते । पूर्वम् एवायं श्रीयुतकृष्णः पारावारभविष्णुस्थास्नुचरिष्णुदुःखदानधृष्णोः कृष्णाधिष्ण्यस्य कालियस्य निराकरिष्णुतृष्णोऽपि, तत्पत्नीभ्योऽपत्रपिष्णुतया चिराय तूष्णीं बभूव । सम्प्रति तु गोगोपालकालधर्मापातजातासहिष्णुतया वर्धिष्णुक्रोधः सुष्ठु जातः ।
ततश् च सावहित्थम् इत्थम् उवाच—अहो, वयस्याः! पश्यथ अत्रोदकस्तम्भविद्याकृतावकाशप्रकाशमानह्रदिनीह्रदस्थितस्वसदने कालियाख्यमन्ददन्दशूकस् तिष्ठति । तेन च दुष्टनिष्ठ्यूतया सर्व एवाखर्वविषज्वालया ज्वलिताः पर्यग्देशा दृश्यन्ते । उपर्य् अप्य् उत्पातिताः पतत्रिणश् चात्र पतिता इत्य् आत्मनेत्राभ्यां प्रतीयताम्, येभ्यस् तु प्राणा जगत्प्राणाशनभयतः सद्य एव विप्रतिपद्येव स्वयम् उत्पतन्तः कदापि न न्यवर्तन्त । सोऽयं पुनर् गरुत्मत्कृतामृतसेक एक एव कालकुटज्वालयापि कृतालम्बः कदम्बः सुललितदलादितया लालसीति । तस्माद् अस्योपरिगकोटरपिठरे स्फुटं तद् अनवद्यम् अमृतम् अद्यापि विद्यत इति प्रसह्याहम् आरुह्य पश्यानि । भवन्तस् तु गाः किञ्चिद् दूरचरतया चारयन्तश् चरन्तु ।
tad evaṁ sati tasya bhāva-viśeṣodbhavaḥ samudbhāvyate | pūrvam evāyaṁ śrī-yuta-kṛṣṇaḥ pārāvāra-bhaviṣṇu-sthāsnu-cariṣṇu-duḥkha-dāna-dhṛṣṇoḥ kṛṣṇādhiṣṇyasya kāliyasya nirākariṣṇu-tṛṣṇo’pi, tat-patnībhyo’patrapiṣṇutayā cirāya tūṣṇīṁ babhūva | samprati tu go-gopāla-kāla-dharmāpāta-jātāsahiṣṇutayā vardhiṣṇu-krodhaḥ suṣṭhu jātaḥ |
tataś ca sāvahittham ittham uvāca—aho, vayasyāḥ! paśyatha atrodaka-stambha-vidyā-kṛtāvakāśa-prakāśamāna-hradinī-hrada-sthita-sva-sadane kāliyākhya-manda-dandaśūkas tiṣṭhati | tena ca duṣṭa-niṣṭhyūtayā sarva evākharva-viṣa-jvālayā jvalitāḥ paryag-deśā dṛśyante | upary apy utpātitāḥ patatriṇaś cātra patitā ity ātma-netrābhyāṁ pratīyatām, yebhyas tu prāṇā jagat-prāṇāśana-bhayataḥ sadya eva vipratipadyeva svayam utpatantaḥ kadāpi na nyavartanta | so’yaṁ punar garutmat-kṛtāmṛta-seka eka eva kāla-kuṭa-jvālayāpi kṛtālambaḥ kadambaḥ sulalita-dalāditayā lālasīti | tasmād asyopariga-koṭara-piṭhare sphuṭaṁ tad anavadyam amṛtam adyāpi vidyata iti prasahyāham āruhya paśyāni | bhavantas tu gāḥ kiñcid dūracaratayā cārayantaś carantu |
размер не определён
Так было, и тогда в Нём родилось особое чувство. Прежде Шри Кришна, хоть и жаждал изгнать Калию, что жил в Ямуне и дерзко мучил всех существ по обоим берегам — будущих, неподвижных и подвижных, — долго молчал, стесняясь его жён. А теперь, не стерпев того, что на коров и пастушков пала смерть, Он сильно разгневался. И Он, скрывая это, сказал: «Ах, друзья! Смотрите: здесь, в своём доме посреди озера реки, просторном и светлом благодаря искусству держать воду стеной, живёт мерзкий кусака по имени Калия. От его злобных плевков все окрестности, видите, обожжены пламенем великого яда. И птицы, взлетевшие над ним, падали сюда — убедитесь своими глазами: жизнь, в страхе перед этим пожирателем жизни мира, мигом вылетала из них и больше не возвращалась. А этот кадамб, окроплённый нектаром Гаруды, — единственный, кто, хоть и охвачен пламенем калакуты, пышет прелестной листвой. Значит, в дупле у его верхушки, ясно, и сейчас есть тот безупречный нектар; я непременно залезу и посмотрю. А вы пасите коров немного поодаль».
f42170ffd7b2 · опубликовано 24 сент. 2026 г., 19:53:44 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Кадамб над озером Калии, по преданию, ожил от капли нектара, упавшей с клюва Гаруды.