इति तूष्णीकाम् आसज्य पुनर् आह स्म: अथवा—
सुखं वा वीर्यं वा तद् इह परमं यत् प्रतिमुखं
प्रतीपं निर्जित्यानवरतम् अतुल्यं विजयते ।
कविश् च श्रेयान् स स्फुरति खलु यस् तद्विधतया
सदा तत् तद् गायन्न् अपि न परितस् तृप्यतितराम् ॥2॥
iti tūṣṇīkām āsajya punar āha sma: athavā—
sukhaṁ vā vīryaṁ vā tad iha paramaṁ yat pratimukhaṁ
pratīpaṁ nirjityānavaratam atulyaṁ vijayate |
kaviś ca śreyān sa sphurati khalu yas tad-vidhatayā
sadā tat tad gāyann api na paritas tṛpyatitarām ||2||
Сказав так, он помолчал и снова заговорил: «Или же: Радость ли, доблесть ли — высшее то, что, одолев противника лицом к лицу, непрестанно и несравненно торжествует. И лучший поэт тот, кто, всегда воспевая такое, никак не может насытиться.
30e7b552a1e1 · опубликовано 24 сент. 2026 г., 19:53:44 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами