इति ।
तद् एवं दूतवचनं लब्धवर्णकृतनिर्णयरचनं कर्णेषु सचमानास् ते सुखप्रचयम् अवापुः ।
अथ कथकः समापनम् आह स्म—
यदागमनवार्तया व्रजपते सुखं यद् भवान्
मुहुः समुलब्धवांस् तद् अधुना द्वयं त्वत्पुरः ।
नवीनघनसुन्दरं तडिदभीषुवस्त्राञ्चितं
शिखण्डरुचिमण्डितं स्फुरदभेदम् उद्भ्राजते ॥7॥
iti |
tad evaṁ dūta-vacanaṁ labdha-varṇa-kṛta-nirṇaya-racanaṁ karṇeṣu sacamānās te sukha-pracayam avāpuḥ |
atha kathakaḥ samāpanam āha sma—
yadāgamana-vārtayā vraja-pate sukhaṁ yad bhavān
muhuḥ samulabdhavāṁs tad adhunā dvayaṁ tvat-puraḥ |
navīna-ghana-sundaraṁ taḍid-abhīṣu-vastrāñcitaṁ
śikhaṇḍa-ruci-maṇḍitaṁ sphurad-abhedam udbhrājate ||7||
размер не определён
Так. Выслушав слова вестников, составленные знающими и ясные, они обрели изобилие радости. Затем рассказчик сказал заключение: «Владыка Враджи, радость, что ты то и дело обретал от вестей о Его приходе, — ныне та пара блистает перед тобой, нераздельно: прекрасная, как новая туча, в одеждах, как лучи молнии, украшенная блеском павлиньего пера».
2635fe69f409 · опубликовано 25 сент. 2026 г., 04:44:44 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами