यतस् त एवेदं मध्ये मध्ये परस्परं सास्रकम्पसम्पन् निवेदयन्त्—
यस्मात् पूतनिकापि दिव्यसुरभिस् तद्दुग्धदावानलाद्य्
अर्थं शुद्धसुधासदृङ् नगततिर् वंश्यादिनादार्द्रिता ।
कुब्जा श्रीमृदुला तथा यदुजरद्वृन्दं वयः सुन्दरं
जज्ञे तस्य सुगन्धितादिसुगुणाः कर्षन्ति चित्रं मुहुः ॥25॥
yatas ta evedaṁ madhye madhye parasparaṁ sāsra-kampa-sampan nivedayant—
yasmāt pūtanikāpi divya-surabhis tad-dugdha-dāvānalādy-
arthaṁ śuddha-sudhā-sadṛṅ naga-tatir vaṁśyādi-nādārdritā |
kubjā śrī-mṛdulā tathā yadujarad-vṛndaṁ vayaḥ sundaraṁ
jajñe tasya sugandhitādi-suguṇāḥ karṣanti citraṁ muhuḥ ||25||
Ведь они и сами то и дело со слезами и дрожью говорили друг другу: „От Него даже Путана стала дивно благоуханной, лесной пожар и прочее стали подобны чистому нектару, ряды гор растаяли от звука флейты, горбунья стала прекрасной и нежной, а сонм старых ядавов — юным и прекрасным; Его благоухание и прочие достоинства дивно влекут снова и снова“».
0a7fc06f00d1 · опубликовано 25 сент. 2026 г., 04:44:44 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Перевод приблизителен.