पूर्वस्यां दिशि काचनारुणरुचिच्छायावृणोच् चन्द्रिकां
चन्द्रोऽप्य् आशु तदा पतन्न् इव करैर् आलम्बतास्ताचलम् ।
इत्थं कैरविणीकुलं किल दरग्लानिं ययाव् इत्य् अमूस्
तद्रासाङ्कितरात्रिशान्तिविबुधा मम्लुश् च कृष्णप्रियाः ॥44॥
pūrvasyāṁ diśi kācanāruṇa-ruci-cchāyāvṛṇoc candrikāṁ
candro’py āśu tadā patann iva karair ālambatāstācalam |
itthaṁ kairaviṇī-kulaṁ kila dara-glāniṁ yayāv ity amūs
tad-rāsāṅkita-rātri-śānti-vibudhā mamluś ca kṛṣṇa-priyāḥ ||44||
На востоке какая-то тень алого блеска закрыла лунный свет; и луна, будто падая, быстро ухватилась руками-лучами за гору заката; сонм ночных лилий начал слегка увядать — и так любимые Кришны, поняв, что ночь, отмеченная расой, кончилась, тоже поникли.
0aac739c429d · опубликовано 24 сент. 2026 г., 22:29:13 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами