तत्र च तस्य सम्मतम् इव विविच्य पुनः सङ्कोचं व्यतिरिच्य पृच्छति स्म—क्वचिद् अपि स कथां नः किङ्करीणां गृणीते इति ।
अस्य चायम् अभिप्रायः—
क्वचिद् अपि रहसि स्वां मूर्तिम् अस्मन् निषेवा
विरचितचरव् एषां वीक्ष्य चैतद् ब्रवीति ।
अपि वत परिचर्याकारिका हन्त नामूः
स्मरसि यद् असि दूरे नात्मना सार्धम् एषि ॥53॥
tatra ca tasya sammatam iva vivicya punaḥ saṅkocaṁ vyatiricya pṛcchati sma—kvacid api sa kathāṁ naḥ kiṅkarīṇāṁ gṛṇīte iti |
asya cāyam abhiprāyaḥ—
kvacid api rahasi svāṁ mūrtim asman niṣevā-
viracita-carav eṣāṁ vīkṣya caitad bravīti |
api vata paricaryā-kārikā hanta nāmūḥ
smarasi yad asi dūre nātmanā sārdham eṣi ||53||
размер не определён
Затем, будто угадав её согласие, она, отбросив стеснение, спросила: „Говорит ли Он когда-нибудь о нас, служанках?“ Вот её мысль: „Наедине, видя свой образ, которому мы служим с угощениями, говорит ли Он себе: «Неужели, ах, ты не помнишь своих служанок, раз ты далеко и не приходишь сам?»“
7615a45ada17 · опубликовано 25 сент. 2026 г., 03:06:03 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Перевод приблизителен.