मोक्षसुखतिरस्कारिभक्त्येकलभ्यत्वम्— यन् न व्रजन्त्य् अघभिदो रचनानुवादाच् छृण्वन्ति येऽन्यविषयाः कुकथा मतिघ्नीः । यास् तु श्रुता हतभगैर् नृभिर् आत्तसारास् तांस् तान् क्षिपन्त्य् अशरणेषु तमःसु हन्त ॥ यच् च व्रजन्त्य् अनिमिषाम् ऋषभानुवृत्त्या दूरे यमा ह्य् उपरि नः स्पृहणीयशीलाः । भर्तुर् मिथः सुयशसः कथनानुरागवैक्लव्यबाष्पकलया पुलकीकृताङ्गाः ॥ यद् वैकुण्ठं, यच् च नोऽस्माकम् उपरिस्थितं, नः स्पृहणीयशीला इति वा । दूरे यमो येषां ते सिद्धत्वेन दूरीकृतयमनियमाः सन्तो वा व्रजन्तीति । भर्तुर् मिथः सुयशसः इत्य् अनेन तथाविधाया भक्तेर् मोक्षसुखतिरस्कारित्वप्रसिद्धिः सूचिता । नात्यन्तिकं विगणयन्त्य् अपीत्य् आदौ, येऽङ्ग त्वदङ्घ्रिशरणा भवतः कथायां कीर्तन्यतीर्थयशसः कुशला रसज्ञा इति सनकाद्युक्तेः । ॥
mokṣa-sukha-tiraskāri-bhakty-eka-labhyatvam— yan na vrajanty agha-bhido racanānuvādāc chṛṇvanti ye'nya-viṣayāḥ kukathā mati-ghnīḥ | yās tu śrutā hata-bhagair nṛbhir ātta-sārās tāṁs tān kṣipanty aśaraṇeṣu tamaḥsu hanta || yac ca vrajanty animiṣām ṛṣabhānuvṛttyā dūre yamā hy upari naḥ spṛhaṇīya-śīlāḥ | bhartur mithaḥ suyaśasaḥ kathanānurāga-vaiklavya-bāṣpa-kalayā pulakī-kṛtāṅgāḥ || yad vaikuṇṭhaṁ, yac ca no'smākam upari-sthitaṁ, naḥ spṛhaṇīya-śīlā iti vā | dūre yamo yeṣāṁ te siddhatvena dūrīkṛta-yama-niyamāḥ santo vā vrajantīti | bhartur mithaḥ suyaśasaḥ ity anena tathā-vidhāyā bhakter mokṣa-sukha-tiraskāritva-prasiddhiḥ sūcitā | nātyantikaṁ vigaṇayanty apīty ādau, ye'ṅga tvad-aṅghri-śaraṇā bhavataḥ kathāyāṁ kīrtanya-tīrtha-yaśasaḥ kuśalā rasajñā iti sanakādy-ukteḥ | ||
О достижимости его лишь преданностью, что затмевает счастье освобождения:
«Которого не достигают те, кто вместо пересказа деяний Рассекающего грехи слушает дурные речи об ином, губящие разум; а услышанные людьми с убитой долею, они отнимают у них суть и бросают их, увы, в беспомощные тьмы.
И которого достигают те, кто следует быку среди немигающих, у кого ямы далеко, кто выше нас, чей нрав желанен, чьи члены трепетны от струйки слёз, что от изнеможения влечения при рассказе друг другу о доброй славе Господина».
«Который» Вайкунтха и который стоит «выше» «нас»; или же — «чей нрав желанен нам». «У кого яма далеко» — то есть те, у кого по совершенству удалены яма и нияма; они и достигают.
Словами «друг другу о доброй славе Господина» указано известное: такая преданность затмевает счастье освобождения. По словам Санаки и прочих в «не считают и окончательное» и далее: «те, о Ты, чьё прибежище — Твои стопы, — умелые, знающие вкус беседы о Тебе, чья слава свята и достойна воспевания».
62b479ded08d · publicado 20 sept 2026, 11:13:10 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Две строфы поставлены рядом как две дороги: слушать о Нём или слушать об ином.
О второй сказано жёстко: она не просто не ведёт, а отнимает и бросает.
А признак первых — не заслуга и не знание, а слёзы посреди разговора.