इदानीं स्वापराधं द्योतयन्तो भक्तिं प्रार्थयन्ते—कामम् इति । हे भगवन्! अतः पूर्वम् अस्माकं वृजिनं नाभवत् । इदानीं तु सर्वाण्य् अपि जातानि, यतस् त्वद्भक्तौ शप्तौ । अतस् तैर् वृजिनैर् निरयेषु कामं नोऽस्माकं भवो जन्म स्यात् । अनेन, तदधिगम उत्तरपूर्वार्धयोर् अश्लेषविनाशौ तद्व्यपदेशात् इति न्यायेनासम्भवतद्भावानां ब्रह्मज्ञानिनाम् अपि स्वेषां बहुनरककारिवृजिनापातक्षमापणेन तयोर् इत्थम्भूतगुणो हरिः इतिवत् सर्वाद्भुतमहत्तमत्वं सूचितम् । अहो निरया अपि भवेयुर् एव, न तावतापि पर्याप्तं, तेभ्यश् च नास्माकम् अपि भयम् । अत्र तु मूलं दुष्फलं भगवत्पराङ्मुखीभाव एव, स त्व् अस्माकं माभूद् इति सकाकु प्रार्थयन्ते । नु वितर्के । यदि तु नश् चेतस् ते पदयो रमेत, तत्राप्य् अलिवद् एव केवलतन्माधुर्यास्वादापेक्षया, न तु ब्रह्मात्मानुभवापेक्षया । एवं वाचश् चेत्यादि । अत्र भक्तापराधस्य भगवता क्षमा तदिच्छामात्रकृततत्क्रोधजननात् तेषाम् अपराधाभासत्वेनेति ज्ञेयम् । श्लोकद्वयेऽस्मिन् कैवल्यान् नरकेऽपि त्वद्भक्तिमात्रं कामयमानानाम् अस्माकं तदविरोधत्वात् श्रेयान् इति स्वारस्यलब्धम् ॥
idānīṁ svāparādhaṁ dyotayanto bhaktiṁ prārthayante—kāmam iti | he bhagavan! ataḥ pūrvam asmākaṁ vṛjinaṁ nābhavat | idānīṁ tu sarvāṇy api jātāni, yatas tvad-bhaktau śaptau | atas tair vṛjinair nirayeṣu kāmaṁ no'smākaṁ bhavo janma syāt | anena, tad-adhigama uttara-pūrvārdhayor aśleṣa-vināśau tad-vyapadeśāt iti nyāyenāsambhava-tad-bhāvānāṁ brahma-jñāninām api sveṣāṁ bahu-naraka-kāri-vṛjināpāta-kṣamāpaṇena tayor itthambhūta-guṇo hariḥ itivat sarvādbhuta-mahattamatvaṁ sūcitam | aho nirayā api bhaveyur eva, na tāvatāpi paryāptaṁ, tebhyaś ca nāsmākam api bhayam | atra tu mūlaṁ duṣphalaṁ bhagavat-parāṅ-mukhī-bhāva eva, sa tv asmākaṁ mābhūd iti sa-kāku prārthayante | nu vitarke | yadi tu naś cetas te padayo rameta, tatrāpy alivad eva kevala-tan-mādhuryāsvādāpekṣayā, na tu brahmātmānubhavāpekṣayā | evaṁ vācaś cety-ādi | atra bhaktāparādhasya bhagavatā kṣamā tad-icchā-mātra-kṛta-tat-krodha-jananāt teṣām aparādhābhāsatveneti jñeyam | śloka-dvaye'smin kaivalyān narake'pi tvad-bhakti-mātraṁ kāmayamānānām asmākaṁ tad-avirodhatvāt śreyān iti svārasya-labdham ||
Ныне, показывая своё оскорбление, они испрашивают преданность: «пусть» и далее.
«О Бхагаван! До этого у нас не было греха, а ныне родились все, ибо двое преданных Тебе прокляты. Потому теми „грехами“ „пусть“ „будет“ „наше“ „бытие“, то есть рождение, „в адах“».
Этим — тем, что они испрашивают прощение за выпадение греха, творящего многие ады, хотя знающим Брахмана оно и невозможно по правилу «при обретении того — неприлипание и уничтожение половин последующей и предшествующей, ибо так это названо», — указано, подобно словам «таковы свойства Хари», что величие тех двоих всего дивнее.
«О, пусть будут и ады; и того мало, и их мы не боимся. Корень же дурного плода тут один — обращённость прочь от Бхагавана; её-то у нас да не будет», — так с мольбою они испрашивают. «Ну» — в значении раздумья.
«Если» «ум» «наш» «радуется» «у Твоих стоп» — то и там «как пчела», то есть ради вкушения одной лишь Его сладости, а не ради переживания Брахмана как себя. Так же «и речи» и далее.
Здесь надо знать, что прощение Бхагаваном оскорбления преданных дано потому, что гнев тех был рождён одною лишь Его волей, и потому у них это было лишь видимостью оскорбления.
В этой двоице строф естественно получается: нам, желающим лишь преданности Тебе, и ад лучше кайвальи, ибо ей он не противоречит.
6d205a1b5754 · publicado 20 sept 2026, 11:13:10 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Просьба звучит странно: пусть будет ад, лишь бы ум остался у стоп.
Ад здесь не наказание, а проверка: страшен не он, а отвёрнутость.
И кайвалья в этом сравнении проигрывает аду — потому что аду преданность не мешает.