अथान्यथानुपपत्त्या सङ्गानसुखम् एवावलम्बमानः केवलं चञ्चच्चञ्चरीकलुलितललितसुकुमारकुसुमाञ्चितं वनम् एवायं सर्वगुणशाली वनमाली चञ्चति स्म । किन्तु,
सङ्गानं तद् इदं परस्परगुणग्रामानुभूतिः स्वतः
शर्माप्य् अत्र मनोरथान्तरकृतेः शश्वद् बभूवास्पदम् ।
यत्रालिङ्गनचुम्बनादिविधये तासां हरेर् अप्य् अदः
सौख्यं लक्ष्यम् अभूत् परावृतिविधां चावेशिता निर्ममे ॥5॥
athānyathānupapattyā saṅgānasukham evāvalambamānaḥ kevalaṁ cañcac-cañcarīka-lulita-lalita-sukumāra-kusumāñcitaṁ vanam evāyaṁ sarva-guṇa-śālī vanamālī cañcati sma | kintu,
saṅgānaṁ tad idaṁ paraspara-guṇa-grāmānubhūtiḥ svataḥ
śarmāpy atra manorathāntara-kṛteḥ śaśvad babhūvāspadam |
yatrāliṅgana-cumbanādi-vidhaye tāsāṁ harer apy adaḥ
saukhyaṁ lakṣyam abhūt parāvṛti-vidhāṁ cāveśitā nirmame ||5||
И вот, иначе поступить было нельзя, и, опираясь лишь на радость совместного пения, Носящий лесную гирлянду, полный всех достоинств, прохаживался по лесу, украшенному нежными цветами, что колыхали порхающие пчёлы. Но совместное пение — само по себе переживание достоинств друг друга — всегда было здесь и опорой радости для исполнения иных желаний: в нём целью и для них, и для Хари стала радость объятий, поцелуев и прочего, а погружённость сотворила своего рода обмен сердцами.
f6a02bd1dd86 · опубликовано 24 сент. 2026 г., 22:10:52 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Перевод приблизителен.