तद् अनु च तदुदासीनताधीनभावसमूहम् ऊहमानः प्रणयवान् अपि प्रणयमानवान् इदं सोपलम्भपरीहासलम्भम् उवाच—कथं भवत्या मुह्यते? मम स्कन्ध एव सनिर्बन्धम् आरुह्यताम् इति ।
तदा च तज्जया सेर्ष्यालज्जयाधःसज्जदाननम् अस्याः पश्यन्न्, अन्तर्हितवान् अपि सकौतुकम् अन्तर्हितवान् । सहसान्तर्हिते च तस्मिन् विस्मिता विस्मिता च सा विधुरहिता कुमुदिनीव विधुरिता बभूव । तत्र किल सानुलापं विललाप च—
tad anu ca tad-udāsīnatādhīna-bhāva-samūham ūhamānaḥ praṇayavān api praṇaya-mānavān idaṁ sopalambha-parīhāsa-lambham uvāca—kathaṁ bhavatyā muhyate? mama skandha eva sa-nirbandham āruhyatām iti |
tadā ca tajjayā serṣyālajjayādhaḥsajjadānanam asyāḥ paśyann, antarhitavān api sakautukam antarhitavān | sahasāntarhite ca tasmin vismitā vismitā ca sā vidhurahitā kumudinīva vidhuritā babhūva | tatra kila sānulāpaṁ vilalāpa ca—
размер не определён
Тогда, угадывая множество чувств, рождённых её равнодушием, Он, хоть и любящий, но сам с любовной гордостью, сказал с упрёком и насмешкой: «Отчего ты так ослабела? Что ж, забирайся ко Мне на плечо, раз настаиваешь». И, увидев, что лицо её склонилось вниз от ревнивого стыда перед этой Его победой, Он, хоть и живя у неё в сердце, из любопытства исчез. А когда Он внезапно исчез, она, изумлённая снова и снова, помрачнела, как ночная лилия без луны. И там она плакала и причитала:
b72e2079b017 · опубликовано 24 сент. 2026 г., 22:10:52 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Ср. «Бхагаватам», песнь 10, гл. 30: «„Садись Мне на плечо“, — сказал Кришна, и тут же исчез».