ततः श्रीरोहिणीनन्दनः स्वमुसलाघातानन्दम् आरब्धवान् । श्रीमन्नन्दनन्दनश् च नन्दकाघातसुखव्रातम् इति स्थितेन तु वयं ज्ञातवन्तस् तदा कदा पुनर् अश्वादिमिश्रास् तिस्रोऽपि म्लेच्छानां कोटयः कृत्ता वृत्ता इति । तत्र तु हन्यमानानां तेषाम् अगण्यमानानां यन् म्लेच्छितम्, तत् केवलम् उच्चारणत एव यदुवीरान् स्मारयामास, न पुनर् अर्थतः, स हि दुर्बोध एवेति । ततश् च,
tataḥ śrī-rohiṇī-nandanaḥ sva-musalāghātānandam ārabdhavān | śrīman-nanda-nandanaś ca nandakāghāta-sukha-vrātam iti sthitena tu vayaṁ jñātavantas tadā kadā punar aśvādi-miśrās tisro’pi mlecchānāṁ koṭayaḥ kṛttā vṛttā iti | tatra tu hanyamānānāṁ teṣām agaṇyamānānāṁ yan mlecchitam, tat kevalam uccāraṇata eva yadu-vīrān smārayāmāsa, na punar arthataḥ, sa hi durbodha eveti | tataś ca,
И тогда Шри сын Рохини начал радостно разить пестом, а Шриман сын Нанды — мечом Нандакой; так мы и поняли, как и когда были изрублены все тридцать миллионов млеччхей вместе с конями и прочим. А то, что кричали на своём языке несчётные избиваемые, лишь звучанием напоминало героям-ядавам слова, а смысла не было — его не понять. И тогда
7d5506514f0c · опубликовано 25 сент. 2026 г., 03:30:11 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами