व्रजराज उवाच—ततस् ततः ?
दूताव् ऊचतुः—ततश् च माधवस् तान् मागधादीन् प्रकोप्य तां वदननयनकरचरणरुचिभिः कञ्चवनीम् इव रथम् आरोप्य शरपञ्जरेण सङ्गोप्य च द्वारकाम् अटन्न् अग्रतो घटमानांस् तान् राजहंसान् घनागम इव घनबाणप्रक्षेपवर्षधाराभिर् विद्रावयामास । कांश्चन प्राणैर् विच्यावयामास च ।
vraja-rāja uvāca—tatas tataḥ ?
dūtāv ūcatuḥ—tataś ca mādhavas tān māgadhādīn prakopya tāṁ vadana-nayana-kara-caraṇa-rucibhiḥ kañca-vanīm iva ratham āropya śara-pañjareṇa saṅgopya ca dvārakām aṭann agrato ghaṭamānāṁs tān rāja-haṁsān ghanāgama iva ghana-bāṇa-prakṣepa-varṣa-dhārābhir vidrāvayāmāsa | kāṁścana prāṇair vicyāvayāmāsa ca |
размер не определён
Царь Враджи сказал: «А дальше, дальше?» Вестники сказали: «Затем Мадхава, разгневав Магадху и прочих, посадил её — будто рощу лотосов, сияющую лицом, глазами, руками и ногами, — на колесницу, укрыл клеткой из стрел и, направляясь в Двараку, рассеял густыми ливнями стрел тех царственных лебедей, что собирались впереди, как сезон дождей рассеивает лебедей; а некоторых и лишил жизни.
6d8505370dc2 · опубликовано 25 сент. 2026 г., 03:53:23 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Ср. «Бхагаватам», песнь 10, гл. 83, стихи 32–35.