राधा (स्वगतम्) : अबि णाम अतक्किदं । आअदुअ हेअंगवीणोबहारिणीणं अम्भाण मग्गं अज्ज रुन्धिस्सदि बइन्दणन्दणो । (प्रकाशम्) हला ललिदे ! एह्निं पत्थाणओसरे ईसि विहसिअ किं भणिदं भवदीए ? ॥
ललिता : एब्बं भणिदं—अज्ज तुम्भाणं कोबि अऊरूब्बो उबत्थिदो दीसई लाहो ।
राधिका : ललिदे कधाप्पसङ्गे पुच्छीअदु, सा महातापसी सब्बण्णा तत्तहोदी पोण्णमासी ।
ललिता : किं ता पुच्छिदब्बम् ?
राधा : पुब्बभवे णन्दीमुहीप्पहुदीहिं कीदिसं महाब्बदं किदं ? त्ति ।
ललिता : एदाणं महाब्बदकारिदा कधं तुए तक्किदा?
राधा : हद्धी हद्धी । अइ मुद्धे तुमं बि एव्वं पुच्छसि । जं तस्स मन्दान्दोलिदमअरकुण्डलकिरणपराअकन्दलीसुन्दरस्स मुहारबिन्दस्स अच्चरिअं सिविणे बि सुदूरादो तुम्भादिसीणं दुल्लहगन्धलअं महामाहुरीमअरअं णेत्तइन्दिअरेहिं सब्बदा ताओ अणिअरिदं पिअन्ति । ता भणामि परमाहिट्टाणुवलम्भमुम्मुरजालिदाणं तुम्भाणं बि तत्थ महाब्बदे दिक्खा सब्बधा ज्जेह्व जुत्ता । जधा ताणं णान्दीमुहीपहुदीणं पहवी भाविणि भवे बि ण दुल्लहा भवे ॥
rādhā (svagatam) : abi ṇāma atakkidaṁ | āadua heaṁgavīṇobahāriṇīṇaṁ ambhāṇa maggaṁ ajja rundhissadi ba:inda-ṇandaṇo | (prakāśam) halā lalide ! ehniṁ patthāṇa-osare īsi vihasia kiṁ bhaṇidaṁ bhavadīe ? ||
lalitā : ebbaṁ bhaṇidaṁ—ajja tumbhāṇaṁ kobi aūrūbbo ubatthido dīsaī lāho |
rādhikā : lalide kadhā-ppasaṅge pucchīadu, sā mahā-tāpasī sabbaṇṇā tatta-hodī poṇṇamāsī |
lalitā : kiṁ tā pucchidabbam ?
rādhā : pubba-bhave ṇandīmuhī-ppahudīhiṁ kīdisaṁ mahā-bbadaṁ kidaṁ ? tti |
lalitā : edāṇaṁ mahābbada-kāridā kadhaṁ tue takkidā?
rādhā : haddhī haddhī | a:i muddhe tumaṁ bi evvaṁ pucchasi | jaṁ tassa mandāndolida-maara-kuṇḍala-kiraṇa-parāa-kandalī-sundarassa muhārabindassa accariaṁ siviṇe bi sudūrādo tumbhādisīṇaṁ dullaha-gandhalaaṁ mahā-māhurī-maaraaṁ ṇetta:indiarehiṁ sabbadā tāo aṇiaridaṁ pianti | tā bhaṇāmi paramāhiṭṭāṇuvalambha-mummura-jālidāṇaṁ tumbhāṇaṁ bi tattha mahā-bbade dikkhā sabbadhā jjehva juttā | jadhā tāṇaṁ ṇāndīmuhī-pahudīṇaṁ pahavī bhāviṇi bhave bi ṇa dullahā bhave ||
未能识别诗律
Радха (про себя): Неужели нежданно сын владыки Враджа преградит сегодня путь нам, несущим свежее масло? (Вслух.) Подруга Лалита, что ты сказала, чуть улыбнувшись, когда мы выходили? Лалита: Я сказала вот что: «Сегодня, видно, вас ждёт какая-то небывалая удача». Радхика: Лалита, при случае спросим почтенную Паурнамаси, великую отшельницу, всеведущую. Лалита: О чём спросить? Радха: «Какой великий обет совершили в прошлой жизни Нандимукхи и другие?» Лалита: Как ты догадалась, что они совершили великий обет? Радха: Ах, ах! Простушка, и ты спрашиваешь? Ведь они пчёлами глаз всегда, ненасытно пьют великую сладость того дивного лотоса-лица, прелестного пыльцой лучей плавно качающихся серёг-макар, — сладость, чей аромат недоступен таким, как вы, даже во сне, даже издали. Потому я и говорю: и вам, горящим на тлеющих угольях недостижимости высшего желания, во всём подобает принять посвящение в тот великий обет — чтобы в будущей жизни доля Нандимукхи и других была вам доступна.
f21589d47082 · 发布于 2026年9月24日 01:16:54 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Радха завидует Нандимукхи: та может видеть Кришну сколько угодно, потому что к ней не ревнуют. Радха говорит «вам», но думает о себе. Мысль, что счастье видеть Кришну — плод аскезы прошлых рождений, станет главной темой следующих строф.