अथ शोभा—
शोभा स्वभावप्राकट्यं यूनोर् अन्योन्यम् उच्यते ।
यथा चतुर्थे—
राधिका (माधवम् अवलोक्य, सानन्दम् आत्मगतम्) भो भअवं, आणन्दपज्जण्ण, ण क्खु रुन्धीऐ जलासारेण उक्कंठिदा तवस्सिणीहि मे दिट्ठीचौरी । क्खणं पिबेदु एसा दुल्लहं इमस्स मुहचन्दस्स जोण्हम् ।
कृष्णः (राधाम् अवेक्ष्य, सहर्षम्)—
धावत्य् आक्रमितुं मुहुः श्रवणयोः सीमानम् अक्ष्णोर् द्वयी
पौष्कल्यं हरतः कुचौ बलिगुणैर् आरब्धमानं ततः ।
मुष्णीतश् चलतां भ्रुवौ चरणयोर् उद्यद्धनुर् बिभ्रमे
राधायाः तनुपत्तने नरपतौ बाल्याभिधे शीर्यति ॥
अत्र परस्परभावप्राकट्याच् छोभा । कैश्चित् तु—
सिद्धैर् अर्थैः समं यत्राप्रसिद्धोऽर्थः प्रकाशते ।
श्लिष्टलक्षणचित्रार्था सा शोभेत्य् अभिधीयते ॥ इत्य् आह ।
यथा नवमे—
नववृन्दा— (पुरोऽवलोक्य, सहर्षम्)
निर्मितभुवनविशुद्धिर् विधुर् मधुरालोकसाधने निपुणा ।
उल्लसितपरमहंसा भक्तिर् इवेयं शरन् मिलिअति ॥
atha śobhā—
śobhā svabhāva-prākaṭyaṁ yūnor anyonyam ucyate |
yathā caturthe—
rādhikā (mādhavam avalokya, sānandam ātmagatam) bho bhaavaṁ, āṇanda-pajjaṇṇa, ṇa kkhu rundhīai jalāsāreṇa ukkaṁṭhidā tavassiṇīhi me diṭṭhīcaurī | kkhaṇaṁ pibedu esā dullahaṁ imassa muhacandassa joṇham |
kṛṣṇaḥ (rādhām avekṣya, saharṣam)—
dhāvaty ākramituṁ muhuḥ śravaṇayoḥ sīmānam akṣṇor dvayī
pauṣkalyaṁ harataḥ kucau bali-guṇair ārabdhamānaṁ tataḥ |
muṣṇītaś calatāṁ bhruvau caraṇayor udyad-dhanur bibhrame
rādhāyāḥ tanu-pattane narapatau bālyābhidhe śīryati ||
atra paraspara-bhāva-prākaṭyāc chobhā | kaiścit tu—
siddhair arthaiḥ samaṁ yatrāprasiddho’rthaḥ prakāśate |
śliṣṭa-lakṣaṇa-citrārthā sā śobhety abhidhīyate || ity āha |
yathā navame—
navavṛndā— (puro’valokya, saharṣam)
nirmita-bhuvana-viśuddhir vidhur madhurāloka-sādhane nipuṇā |
ullasita-paramahaṁsā bhaktir iveyaṁ śaran miliati ||
metre not identified
Шобха. Проявление друг перед другом природы двух юных называется шобхой («красой»). Как в четвёртом действии: Радхика (увидев Мадхаву, радостно, про себя). О владыка, туча блаженства, не удерживай же потоком слёз мою истосковавшуюся, несчастную чакори — взгляд! Пусть хоть на миг она испьёт недоступный свет этой луны — Его лица. Кришна (увидев Радху, радостно): «Её глаза снова и снова бегут захватить пределы ушей; грудь похищает полноту и начинает ставить себе на службу складки живота; брови крадут подвижность, а ноги — затейливый изгиб лука: в городе тела Радхи рушится царь по имени Детство». Здесь взаимное проявление чувств: это шобха. А некоторые говорят: «Когда наряду с известным раскрывается неизвестное смысл, пёстрый, двусмысленный и образный, — это шобха». Как в девятом действии: Нава-Вринда (глядя вперёд, радостно): «Подобно преданности, пришла осень: очистившая мир, с луной, искусная в достижении сладостного света, радующая высших лебедей».
f875b9b278f0 · published Sep 24, 2026, 5:55:54 PM UTC
Available inRUPage between verses with
Во втором стихе описано, как в Радхе юность вытесняет детство: каждый член тела «захватывает» новое. Последний стих сравнивает осень с бхакти: преданность очищает мир, дарует свет и радует «парамахамс» — и лебедей, и высших святых.