ततः स एवाह—“किं बहुना? अस्य महिमा नहि मादृशां वाग्विषयः । अयं ते सर्वसौभाग्यफलम्, अनेन सर्वमेव तरिष्यसि दुर्गम्, दुर्गन्तव्यञ्च मनोरथमवाप्स्यसि । य एतस्मिन् रतिमन्तो भविष्यन्ति, तेषामपि सौभाग्यं सर्वज्ञा अपि न ज्ञास्यन्ति । न चेदं क्वचन प्रकाशनीयमतिरहस्यम्” इति समुत्कण्ठाकाकुमारौ कुमारौ तावः कृत्वा सपुलकमात्मगतं कृष्णमालोक्य—“अहो! किमिदं महस औज्ज्वल्यम्—
tataḥ sa evāha—“kiṁ bahunā? asya mahimā nahi mādṛśāṁ vāgviṣayaḥ | ayaṁ te sarvasaubhāgyaphalam, anena sarvameva tariṣyasi durgam, durgantavyañca manorathamavāpsyasi | ya etasmin ratimanto bhaviṣyanti, teṣāmapi saubhāgyaṁ sarvajñā api na jñāsyanti | na cedaṁ kvacana prakāśanīyamatirahasyam” iti samutkaṇṭhākākumārau kumārau tāvaḥ kṛtvā sapulakamātmagataṁ kṛṣṇamālokya—“aho! kimidaṁ mahasa aujjvalyam—
Затем он же сказал: «Что много говорить? Его величие — не предмет речи таких, как я. Он — плод всей твоей удачи; с ним ты переправишься через всякую беду и достигнешь желанного, до которого трудно дойти. Тех, кто полюбит его, удачу не постигнут даже всеведущие. И нельзя нигде открывать эту величайшую тайну». Так сказав, он с тоской и нежностью обнял двух мальчиков, в дрожи восторга посмотрел про себя на Кришну и подумал: «Ах, что это за сияние его света —
72537e95d13e · опубликовано 28 сент. 2026 г., 22:42:39 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Благословения Гарги — ШБ 10.8.16–19. Фраза переходит в стих.