इत्युक्त सति ताभिरप्यतिशयं मातृवदतिशयाग्रहग्रहिलाभिः प्रसभेन सभेन करकमलमाधृत्य धृत्यनवस्थिततया ततया स्वगृहमानीय मानीयमानसौभाग्योऽसौ भाग्योचितया मज्जनमार्जनादिसपर्यया पर्ययातस्नेहया परिचर्य स्नेहमर्यादया दयालूभिः किञ्चित् सरनवनीताद्याशयित्वा सह सहचरैर्गृहाय प्रहीयते ॥55॥
ityukta sati tābhirapyatiśayaṁ mātṛvadatiśayāgrahagrahilābhiḥ prasabhena sabhena karakamalamādhṛtya dhṛtyanavasthitatayā tatayā svagṛhamānīya mānīyamāna-saubhāgyo'sau bhāgyocitayā majjanamārjanādisaparyayā paryayātasnehayā paricarya snehamaryādayā dayālūbhiḥ kiñcit sara-navanītādyāśayitvā saha sahacarairgṛhāya prahīyate ||55||
Когда он так отвечал, они, как матери, с чрезмерным упорством, силой брали его за ручку-лотос и, не в силах утерпеть, вели к себе домой; там его, достойного почитания за удачу, милосердные женщины в меру любви и по удаче своей ухаживали за ним — купали, обтирали, — кормили немного сливками, маслом и прочим и отправляли с товарищами домой.
f46bf539c52e · опубликовано 28 сент. 2026 г., 22:42:39 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Гопи любят Кришну, как матери: для них он тоже сын.