तद् एतद् अवधाय मधुकण्ठेनामुक्तकण्ठम् अनुसन्धीयते स्म—अहो ! तद् एतत्पर्यन्तं फलम् आगताया भगवल्लीलताया माधुर्यप्रसविता । तथा हि—
प्राग्दूरप्रियता ततो गुरुजनध्वस्तप्रयत्नात्मता
तत् पश्चाच् छ्रुतिलोकलङ्घिरभसाद् गुप्ता प्रियाङ्गीकृतिः ।
तस्माद् दूरमहावियोगचिरता तत्प्रान्तम् उद्वाहतः
प्राप्तं चेन् मिथुनं मिथो हरिरमारूपं सुखं किं परम् ॥115॥
tad etad avadhāya madhukaṇṭhenāmukta-kaṇṭham anusandhīyate sma—aho ! tad etat-paryantaṁ phalam āgatāyā bhagaval-līlatāyā mādhurya-prasavitā | tathā hi—
prāg-dūra-priyatā tato guru-jana-dhvasta-prayatnātmatā
tat paścāc chruti-loka-laṅghi-rabhasād guptā priyāṅgīkṛtiḥ |
tasmād dūra-mahā-viyoga-ciratā tat-prāntam udvāhataḥ
prāptaṁ cen mithunaṁ mitho hari-ramā-rūpaṁ sukhaṁ kiṁ param ||115||
Выслушав это, Мадхукантха раздумывал с неперехваченным голосом: «О! Игра Господа, дойдя до такого плода, рождает сладость. Ведь сперва — любовь издалека; потом — усилия, сокрушённые старшими; следом — тайное принятие любимого в порыве, преступающем Веду и мир; потом — долгая великая разлука вдали; а в конце — свадьба: если чета в облике Хари и Рамы обрела так друг друга, какое счастье выше?»
573f9dafb1ae · प्रकाशित 25 सित॰ 2026, 1:47:18 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से